سيد رضى ( ره ) گفته : يعنى دوستى بر او فشار آرد و مصائب بر او ببارند و اين نشود جز با پرهيزكاران نيك و برگزيدههاى خوب و اين مانند گفته او است كه هر كه ما خاندان را دوست دارد بايد آماده فقر باشد . و بسا براى آن تفسير ديگر شده كه اينجا مناسب بيانش نيست .
تبيان ( پس از شرح اعراب و لغت كلام رضى ( رضي الله عنه ) گويد ) :
لفظ روايت بنقل ابن اثير در نهايه روشنتر است : گفته در حديث على ( ع ) است : هر كه ما خانواده را دوست دارد بايد آماده كند براى فقر تنپوشى : يعنى بايد زهد ورزد در دنيا و صبر كند بر فقر و درد و تنپوش ازار است و رداء دوش . و بقولى جلباب و تنپوش فقر اينست كه سرا پايش را فقر بگيرد زيرا ثروت از احوال دنيا است ميان حب دنيا و حب اهل بيت جمع نشود . پايان .
ابن ابى الحديد گفته : ( ج 4 ص 289 ط مصر ) ثابت است كه پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله فرمود : دوستت ندارد جز مؤمن و دشمنت ندارد جز منافق دو دل . و ثابت است كه پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله فرموده : بلا بمؤمن شتابانتر است از آب بگوديها . و اين دو مقدمه را نتيجهاى راست اينست كه اگر كوهى او را دوست دارد از هم بپاشد . و شايد همين مقصود سيد رضى بوده از معنى ديگر كه اينجا جاى ذكرش نيست . پايان .
و در آن جاى تأمل است .
ابن ميثم ( در شرح نهج البلاغه خود ص 594 ) گفته : تنپوش مستعار است براى دل دادن به فقر و صبر بر آن براى اينكه پوشش فقرند براى كسى كه آماده آنها است و در بد خلقى و تنك دلى پديدار مىشود ، و در سرگرانى كه بسا بكفر مىكشد چنانچه پوشيده شود با پتو ، و چون دوستى درست آنان پيروى آنان را بايد و شيوه آنان را ، و شيوهء آنها فقر است ، و ترك دنيا و صبر بر آن بايد هر دوستى بشيوه فقر باشد و آماده آن گردد و تنپوشى از دل دادن و صبر فراهم سازد .
ابن قتيبه اين معنا را با تعبير ديگر آورده ، گفته : هر كه ما را دوست دارد بكم
بحار الأنوار ( ج 64 ) ( اخلاق اسلامى ) ( فارسى ) — صفحة 195
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٩٥