و تعالى مىفرمايد : « وَ يُعَلِّمُكُمْ مَّالَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ / و آنى را كه هيچ وقت نمىدانستيد به شما ياد دهد « 1 » » . زيرا آنان همواره غرقهء درياى جهل بودند . شايد هم مراد حق تعالى اين باشد كه تعليم انبياء عليهم السلام در ارتباط با آنچه كه آنها نمىدانستند ، امورى را شامل مىشد كه آنان راهى به جزئيات آن نداشتند ، مانند جزئيات پس از مرگ همچون عوالم برزخ و قيامت .
خلاصه اين كه فرستادن انبياء عليهم السلام در آغاز رحمتى از ناحيهء حقتعالى به سوى هر قومى است كه پيامبران به سوى آنها فرستاده شدهاند و در نهايت رحمتى براى انسانيت بودند و فرستادهء بزرگ او ، محمد صلّى اللَّه عليه و آله نيز ابتداً و نهايتاً رحمتى براى جهانيان است ؛ چه آنكه آن بزرگوار ، به سوى تمامى جهانيان مبعوث شده است ؛ زيرا خداى متعال مىفرمايد : « وَ مَا أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ / ما تو را جز به عنوان رحمت براى جهانيان نفرستاديم « 2 » » .
پيامبران آدميان را همواره به مقام والاى انسانى مىرسانند ، و سعادت دنيوى را با زندگى گوارا و حيات پاكيزه و سعادت اخروى - كه همان رستگارى بزرگ است - فراهم مىكنند . خداى سبحان مىفرمايد : « لَهُمْ دارُ السَّلام عِنْدَ رَبِّهِمْ / نزد پروردگارشان ، آنها را جايگاهى امن فراهم است « 3 » » . و نيز « وَ إِنَّ الَّدارَ الأَخِرَةَ لَهِىَ الْحَيَوانُ لَوْ كانُوا يَعْلَمُونَ / چنانچه مىدانستند ، سراى آخرت ، همان زندگى واقعى است « 4 » » .
هامش
( 1 ) . بقره / 151 .
( 2 ) . انبياء / 107 .
( 3 ) . انعام / 127 .
( 4 ) . عنكبوت / 64 .