معناست كه زياده روى در مثله روانيست و صبر پيشه كردن و ترك مثله اساسا پسنديدهتر است .
« فَاصْبِرْ وَ ما صَبْرُكَ إِلَّا بِاللَّهِ »
از احاديث نهى مثله كردن مردگان چنين نتيجه مىگيريم كه اين عمل در مورد اسيران ، بدون اين كه مرتكب عملى شوند كه مستوجب قصاص باشد نزد خداوند گناهى بزرگ و نابخشودنى است .
امّا علامّه سيد جعفر مرتضى در مورد روايتى كه از قول پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله وجود دارد مبنى بر اين كه آن حضرت هنگامى كه آن چه را كه نسبت به حضرت حمزه ( رضوان اللَّه عليه ) شده بود ، مشاهده كرد ، فرمود اگر او پيروز شود سى نفر را مثله خواهد كرد . گويد : اين روايت صحيح نبوده و مردود است و صحيح در اين جا داستان ابو قتاده است كه وى پس از مشاهده مثله شدن شهداى احد در صدد انتقام از قريش و مثله كردن كشتههاى آنان برآمده بود ، كه پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله او را از اين كار بازداشت « 1 »
ايشان سپس مىافزايد كه اين حديث با اخلاق نيكو و خوى و عادات حسنه آن حضرت تناسب دارد . . .
سپس مىافزايد : آن چه را كه تعدادى از قول ابّى بن كعب ، در اين باره نقل كردهاند نيز بايد بدان اضافه كرد او مىگويد :
در جنگ احد ، شصت و چهار نفر از انصار و شش نفر از مهاجرين به شهادت رسيدند كه حمزه هم از آنان بود و قريش آنها را مثله كرده بودند . اينجا انصار گفتند كه اگر روزى بر كفار قريش پيروز شويم ، انتقام مضاعفى از آنان خواهيم گرفت . پس هنگامى كه مكه فتح شد ،
هامش
( 1 ) . السيرة الحلبيه ، ج 2 ، ص 241 و ر . ك : مغازى واقدى ، ج 1 ، ص 290 - 291 ؛ شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد ، ج 15 ، ص 17 .