14 . اگر اسيرانى را نزد پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله مىآوردند ، آن حضرت هر خانواده را با هم مىبخشيد ( يا مىفروخت ) . « 1 »
بيان احاديث
از نصوص گذشته ، مطالب آينده را استفاده مىكنيم :
الف ) جدايى ميان مادر و فرزندش براى كسى كه مرتكب اين كار شود در روز رستاخيز جدايى از عزيزان را به عنوان كيفر براى آن كه مرتكب جدائى انداختن ميان مادر و اولاد ( كه از قلّت رحمت و شدت خشونت و قساوت ناشى شده ) ، گرديده به دنبال خواهد آورد . و هر كس رحمت نكند ، مورد رحمت خدا قرار نمىگيرد .
ب ) مبتلا شدن به اين مصيبت در دنيا پيش از آخرت . زيرا كارهاى نيك و كارهاى بد خواه از روى علم باشد يا از روى جهل ، عامداً باشد يا از روى فراموشى و غفلت ، داراى آثار وضعى است . و در آيات قرآن و اخبار و احاديث فراوان به اين واقعيت اشاره شده است .
امام ( صادق ) عليه السّلام در اشاره به اين موضوع مىفرمايد : « اگر آن زن را نگه مىداشتم ، از اين كه فرزندم دچار مصيبت گردد ، در امان نبودم . « 2 » امام عليه السّلام با اين گفتار به ترس از ابتلاء در نگه داشتن اين دخترك ( كنيز ) اشاره كرد اگر چه اين جدائى در اثر عمل حضرت به وجود نيامده بود . ( ولى ادامه اين عمل كار آن حضرت بود . )
ج ) بر امام واجب است كه هر گاه اسيرى نزد او آوردند از حالش جويا شود و
هامش
( 1 ) . همان .
( 2 ) . « ما آمنت لو حبستها ان أرى فى ولدى ما أكره » .