كمال دقت و بدون سهل انگارى و زيادهروى اجرا مىكرد .
ج . اين فرمانها شامل خورد و خوراك ، مسكن و ساير شرايط و اسباب آسايش اسيران مىباشد ، لكن ما به زودى دربارهء برخى از اين موارد بحث خواهيم كرد .
2 . اطعام اسير بر كسى كه او را به اسارت گرفته ، تا هنگام رساندنش به فرمانده سپاه يا كسى كه ولى امر او را بدين كار گماشته ، واجب است . « 1 »
نيشابورى گويد : نزد قاطبهء علماء نيكى به كفار در دارالاسلام جايز است و واجبات ( از حيث خوراك ، پوشاك ، مسكن ) نسبت به اسير و احسان نسبت به وى قطع نمىشود تا به امام برسد . تا امام دربارهء كشتن ، يا منت نهادن يا فديه گرفتن يا برده ساختن او تصميم بگيرد . و اين منافاتى با اين احتمال كه در نهايت حكم امام قتل آنان باشد ، ندارد . براى اين كه رفع احتياج اسير واجب فورى است پس اين اطعام نخست بر امام واجب است و در صورتى كه او اين كار را نكند ، بر همه مسلمانان واجب مىشود . در رابطه با اسير فقط اطعام آنها واجب نيست بلكه واجب است كه آنان را به هر نحو در زندگى شريك كند . « 2 »
سخن امام رازى در مورد وجوب اطعام ، پيش از اين نقل شد و گفتيم كه اطعام اسير بر كسى كه او را به اسارت گرفته ، تا زمان رساندن و تحويل دادن به مسئول واجب است ، و سپس اطعام او بر امام از بيتالمال واجب است .
ابو بصير از امام صادق عليه السّلام روايت مىكند كه دربارهء اين فرمودهء خداوند از حضرت پرسيدم : « وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً / و
هامش
( 1 ) . ر . ك : المنتهى ، ج 2 ، ص 932 ؛ الشرايع ، ج 1 ، ص 68 ؛ التحرير ، ج 1 ، ص 141 ؛ النهايه ، ص 53 ؛ التذكرة ، ج 1 ، ص 425 ؛ المبسوط ، ج 2 ، ص 13 ؛ السرائر ، ص 172 ؛ الايضاح ، ج 1 ، ص 362 ؛ الجواهر ، ج 21 ، ص 130 ؛ القواعد ، ص 249 ؛ الكافى ابو الصلاح ، ص 37 .
( 2 ) . تفسير غرائب القرآن ، ج 29 در حاشيه طبرى ، ص 114 .