4462 / 33 -
إنّما ينبغى لأهل العصمة و المصنوع إليهم فى السّلامة ، أن يرحموا أهل المعصية و الذّنوب ، و أن يكون الشّكر على معافاتهم هو الغالب عليهم و الحاجز لهم . 3 / 89 به راستى كه شايسته است براى اهل عصمت ، و آنها كه خداوند سلامت و تندرستى را به ايشان ارزانى داشته كه بر اهل معصيت و گناه ترحّم كنند ، و اينكه سپاسگزارى به تندرستى بر زندگى آنها غالب باشد ، و پرده و مانعى باشد براى آنها . « 1 »
4463 / 34 -
إذا أنعمت بالنّعمة فقد قضيت شكرها . 3 / 123 هر گاه نعمت را به ديگرى بخشيدى شكر آن را به جاى آوردهاى .
4464 / 35 -
إذا قصرت يدك عن المكافاة فأطل لسانك بالشّكر . 3 / 137 هر گاه دستت كوتاه است از پاداش دادن به نعمت ( و توانايى مكافات و پاداش نعمت كسى را ندارى ) زبانت را به سپاس او دراز كن .
4465 / 36 -
إذا نزلت بك النّعمة فاجعل قراها الشّكر . 3 / 138 هر گاه نعمت بر تو فرود آمد ، پذيرايى آن را شكر و سپاس آن قرار ده .
4466 / 37 -
إذا وصلت إليكم أطراف النّعم فلا تنفّروا أقصاها بقلّة الشّكر .
3 / 163 هنگامى كه كنارههاى نعمت به شما رسيد ، دنبالهء آن را با كمى شكر گزارى از خود فرارى ندهيد ( و دور نسازيد ) .
4467 / 38 -
إذا أعطيت فاشكر . 3 / 114 هنگامى كه عطايى به تو رسيد شكرانهء آن را به جاى آور .
هامش
( 1 ) - « واو » جملهء « و المصنوع اليهم » ممكن است واو عاطفه باشد ، كه اين جمله تأكيد سابق باشد و مراد از « مصنوع اليهم » همان اهل عصمت باشند ، و ممكن است « واو » استيناف باشد ، و منظور ديگران باشند كه اهل عصمت نيستند و دو جملهء بعد از آن يعنى « ان يرحموا . . . » و « ان يكون . . . » به صورت لفّ و نشر مرتب باشد ، شارح مرحوم احتمال اول را گرفته و به همانگونه ترجمه كرده ، و منظور از « معافات » و تندرستى را نيز تندرستى و عافيت از گناهان معنى كرده ، و سخنى از احتمال دوم نيز به ميان نياورده ، ولى با توجه به آخر كلام امام عليه السلام كه فرموده : « و الحاجز لهم » احتمال دوم صحيحتر به نظر مىرسد ، و اللَّه العالم .