كاميابى و لذّت را از دست نخواهد داد ( و پيوسته با بهره گيرى از هر حكمتى لذّتى را به دست خواهد آورد ) .
2090 / 36 -
من لهج بالحكمة فقد شرّف نفسه . 5 / 265 كسى كه شوق و رغبت به حكمت داشته باشد ، نفس خويش را شريف و ارجمند داشته است .
2091 / 37 -
للنّفوس طبائع سوء و الحكمة تنهى عنها . 5 / 32 نفوس انسانها خويها و خصلتهاى زشت و بدى دارند و حكمت است كه از آنها نهى كند و باز دارد .
2092 / 38 -
ليس بحكيم من قصد بحاجته غير حكيم . 5 / 84 حكيم و فرزانه نيست كسى كه نياز خود را نزد كسى غير از حكيم ببرد .
2093 / 39 -
ليس بحكيم من ابتذل بانبساطه إلى غير حميم . 5 / 84 حكيم نيست كسى كه شكفته رويى خود را از غير دوست صميمى ( يا خويشاوند ) نگاه ندارد . « 1 »
2094 / 40 -
من عرف بالحكمة لاحظته العيون بالوقار . 5 / 311 كسى كه به حكمت شناخته و معروف شد مردمان به ديدهء وقار و سنگينى به او بنگرند .
2095 / 41 -
من ثبتت له الحكمة عرف العبرة . 5 / 352 كسى كه حكمت براى او ثابت گشت ( و حكيم شد ) عبرت و پند آموزى را بشناسد .
2096 / 42 -
من كشف مقالات الحكماء انتفع بحقائقها . 5 / 474 هر كه از سخنان حكيمان پرده بردارد از حقائق ( و معارف پنهان ) آنها سودمند گردد .
2097 / 43 -
من خزائن الغيب تظهر الحكمة . 6 / 10 حكمت و فرزانگى از خزينههاى غيب
هامش
( 1 ) - يعنى گر چه شكفته رويى و انبساط خوب است اما نه هر جا ، و به خصوص شخص حكيم بايد حشمت و هيبت خود را جز نزد دوست صميمى يا خويشاوندى نگه دارد ، و به قول سعدى :تواضع گر چه محمود است و فضل بىكران دارد * نشايد كرد بيش از حدّ كه هيبت را زيان دارد