باب ( 16 ) در بيان شمهء از معجزات و نشانههاى امامت حضرت موسى بن جعفر عليه السّلام :
1 - محمد بن قولويه ( بسند خود ) از هشام بن سالم روايت كرده كه گفت : پس از وفات امام صادق عليه السّلام من و محمد بن نعمان ( مؤمن الطاق ) در مدينه بوديم ، و مردم بر سر عبد اللَّه بن جعفر انجمن كرده بودند كه او پس از پدرش امام است ، پس ما بر او در آمديم و مردم نزد او بودند ، ما از او پرسيديم : زكات در چه اندازه از مال واجب مىشود ؟ گفت : در دويست درهم پنج درهم ، گفتيم : در صد درهم ( چه اندازه واجب است ) ؟ گفت : دو درهم و نيم ، گفتيم : به خدا مرجئة ( سنيهاى لا ابالى ) نيز اين را نگويند ، عبد اللَّه گفت : به خدا من نميدانم مرجئة چه ميگويند ، هشام گويد : پس ما از نزد عبد اللَّه بن جعفر گمراه ( و سرگردان ) بيرون آمديم و نميدانستيم بكجا برويم و در كنار يكى از كوچههاى مدينه نشسته گريه مىكرديم و نميدانستيم چه بايد بكنيم و بكه رو آوريم ، با خود ميگفتيم : بسوى مرجئة ، يا بسوى قدريه ، يا بسوى معتزله ، يا بسوى زيديه برويم ؟ در همين حال بوديم من مردى را كه نمىشناختم ديدم با دست به من اشاره مىكند ، ترسيدم جاسوسى از جاسوسان منصور دوانيقى باشد ، چون منصور جاسوسانى در