دو دسته شدند ، دستهء از عقيدهء زنده بودن اسماعيل برگشته و معتقد بامامت محمد پسر اسماعيل شدند براى آنكه گمان كردند امامت در پدر او اسماعيل بود ، و پسرش محمد پس از مرگ او سزاوارتر است بمقام امامت از برادرش موسى بن جعفر . و گروهى به همان عقيده ( يعنى عقيدهء ) زنده بودن اسماعيل باقى ماندند و اين دسته اكنون بسيار اندك هستند كه نميتوان كسى از آنان نام برد ، و اين دو دسته را اسماعيليه نامند ، و آنچه اكنون از اين دو دسته معروف است همان دستهء اول است كه ميگويند امامت پس از اسماعيل در ميان فرزندان او است تا روز قيامت .
[ فصل ( 1 ) عبد الله بن جعفر ]
و پس از اسماعيل عبد اللَّه بن جعفر از برادران ديگر خود بزرگتر بود و مقام و منزلت او نزد پدر مانند ديگر برادران نبود چون عبد اللَّه متهم بمخالفت در عقيده در بارهء امام صادق عليه السّلام بود ، و گويند :
با حشويه ( كه طايفهء از اهل سنت هستند و عقايد مخصوصى دارند ) آميزش داشت و بمذهب مرجئه ( آنان كه قائل بجبر هستند ، و برخى گويد بهمهء سنيان مرجئة گفته شود و معانى ديگرى نيز براى مرجئة كردهاند ) متمايل بود .
و عبد اللَّه پس از پدر ادعاى امامت كرد و براى اثبات اين مدعا ببزرگتر بودنش از برادران ديگر استدلال مينمود و آن را دليل بر امامت خود قرار مىداد ، و گروهى از اصحاب امام صادق عليه السّلام ادعايش را پذيرفتند و پس از آنكه سستى مدعاى او را دريافته و نشانههاى امامت را در موسى بن جعفر عليهما السّلام بديدند و كار آن حضرت بالا گرفت گروهى از ايشان از عقيدهء امامت عبد اللَّه دست كشيدند و معتقد بامامت حضرت موسى بن جعفر عليهما السّلام شدند و گروه بسيار كمى بر همان عقيده باقى ماندند و معتقدند بامامت عبد اللَّه بن