فصل پنجم در نبوّت
مصنف مىفرمايد : نبى انسانى است كه از خداى متعال بدون واسطهء هيچ بشرى خبر مىدهد .
مىگويم : زمانى كه مصنف از مباحث مربوط به عدل فارغ شد به دنبال آن مباحث نبوت را آورد چراكه نبوت متفرع بر عدل است . و پيامبر را چنين تعريف كرد كه او انسانى است كه بدون واسطه هيچ بشرى از خدا خبر مىدهد لذا با قيد « انسان » ، « فرشته » و با قيد « خبردهنده از خدا » ، « خبردهنده از غير او » و با قيد « بدون واسطه هيچ بشرى » ، « امام و عالم » خارج مىشود زيرا آن دو با واسطه پيامبر از خدا خبر مىدهند . وقتى اين مطالب روشن شد بدانكه نبوت علاوه بر نيكويى و حسنش - بر خلاف نظر براهمه - در حكمت الهى واجب است بر خلاف نظر اشاعره . و دليل بر اين مطلب آنست كه وقتى غرض از ايجاد مخلوقات ، مصلحتى است كه به خود آنها باز مىگردد ، يارى آنها و آنچه مصالحشان در آنست و نهى آنها از آنچه مفاسدشان در آنست ، در حكمت واجب است . و اين يا در احوال معاش مخلوقات است و يا در احوال معادشان . اما در احوال معاش آنها ، پس [ بايد گفت ] وقتى براى حفظ نوع انسانى ، ضرورت ما را بسوى اجتماع [ و زندگى جمعى ] مىخواند كه در آن هر فرد با