3 . « لا يَمْلِكُونَ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْداً » « 1 » « مالك شفاعت نيستند ، مگر كسى كه نزد خداوند ، عهد و پيمانى گرفته باشد . »
پس فرق ميان شفاعت مردود و شفاعت مأذون روشن شد . شفاعتِ مطلق ، يعنى شفاعت بدون اذن خدا يا شفاعت بتها ، مردود است و شفاعت ديگران كه خدا به آنان اذن داده و نزد پروردگار عهدى گرفتهاند ، شفاعت مقبول است .
شرايط شفيع
قرآن كريم ، شفاعت بتها را كه عرب آنها را به دروغ مىپرستيدند رد مىكند و مىگويد : آنان كه از خود نمىتوانند دفاع كنند ، چگونه مىتوانند در حق پرستندگانشان شفاعت كنند ؟ هدف آيات نفى كنندهء شفاعت ، شفاعت اينها و شفاعت مطلقى است كه اهل كتاب به آن معتقدند ولى شفاعت پذيرفته ، شفاعت گروهى است از بندگان ويژهء خدا كه با شرايط خاصّى شفاعتشان نزد خدا قبول مىشود . در روايات اسلامى نام شفيعان و شرايط شفاعت نسبت به شفاعت شوندگان آمده است .
اهل كتاب ، به خصوص يهود به شفاعت مطلق و بىقيد در مورد شفاعت شوندگان اعتقاد داشتند و مىگفتند در قيامت ، مطيع و گنهكار ، به شفاعت پيامبران و اوليا به بهشت مىروند . اين عقيده به خاطر باورهاى نادرستى بود كه ميانشان رايج بود .
از جمله :
1 . خود را ملّت برگزيده مىدانستند ، آنگونه كه قرآن از قول آنان نقل مىكند :
« وَ قالَتِ الْيَهُودُ وَ النَّصارى نَحْنُ أَبْناءُ اللَّهِ وَ أَحِبَّاؤُهُ » « 2 » ، « يهود و نصارى مىگفتند : ما فرزندان خدا و دوستان اوييم . »
هامش
( 1 ) . مريم : 87
( 2 ) . مائده : 18