گناهكاران را شامل شود ، بلكه نقش آن كاشتن بذر اميد و آرزو در دلهاست ، تا وقتى كه اصل ، عمل است و انجام واجبات و ترك محرمات .
دوم : بررسى آيات نفى كننده و اثبات كنندهء شفاعت
به اجماع همهء علماى اسلام ، در روز قيامت شفاعت براى پيامبر اعظم صلى الله عليه و آله و هر كس كه خداوند اذن شفاعت دهد ثابت است و كسى منكر اين نيست ، مگر آنكه معاند است ، يا از قرآن و معارف اسلامى بى خبر است . ليكن آيات شفاعت ، برخى نفى كننده است ، بعضى اثبات كننده . گاهى با غفلت از مقصود آيات ، به دستهء اول تمسّك مىشود تا شفاعت را نفى كنند . اينك بررسى و تفسير اين آيات :
آيات شفاعت چند دسته است :
دستهء اول : نفى كنندهء شفاعت
در قرآن كريم تنها يك آيه است كه ظاهر آن شفاعت را به نحو مطلق نفى مىكند :
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقْناكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ يَوْمٌ لا بَيْعٌ فِيهِ وَ لا خُلَّةٌ وَ لا شَفاعَةٌ وَ الْكافِرُونَ هُمُ الظَّالِمُونَ » « 1 »
« اى اهل ايمان ، از آنچه به شما روزى داديم انفاق كنيد ، پيش از آنكه روزى برسد كه در آن روز ، نه داد وستدى است ، نه دوستى و نه شفاعت ، و كافران همان ستمگرانند . »
ولى دقت در ذيل آيهء « وَ الْكافِرُونَ هُمُ الظَّالِمُونَ » ثابت مىكند كه آنچه نفى شده است ، شفاعت در حق كافران است ، افزون بر اينكه خداوند در آيهء بعد ، شفاعت با اذن او را ثابت مىكند :
« مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ » « 2 »
« كيست كه جز با اذن او نزد او شفاعت كند ؟ . »
هامش
( 1 ) . بقره : 254
( 2 ) . همان : 255