1 - كلينى با سند صحيح از امام باقر عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : چون رسول خدا صلى الله عليه و آله را در شب معراج به آسمان بردند و به بيت المعمور رسيد و وقت نماز شد ، جبرئيل اذان و اقامه گفت : پيامبر خدا صلى الله عليه و آله جلو ايستاد و فرشتگان و پيامبران پشت حضرت محمد صلى الله عليه و آله صف بستند .
2 - و نيز با سند صحيح از امام صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود : چون جبرئيل ، اذان را بر رسول خدا صلى الله عليه و آله فرود آورد ، سر آن حضرت در دامان على عليه السلام بود . جبرئيل اذان و اقامه گفت ، چون پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بيدار شد ، على عليه السلام گفت : آيا شنيدى ؟ حضرت فرمود :
آرى . « 1 » گفت : حفظ كردى ؟ فرمود : آرى و فرمود كه بلال را صدا كنيد ، على عليه السلام بلال را خواست و پيامبر صلى الله عليه و آله به او آموخت .
3 - و نيز از عمر بن اذينه از امام صادق عليه السلام نقل مىكند كه حضرت فرمود : آيا از اينان روايت مىكنى ؟ گفتم : فدايت شوم در چه موردى ؟ فرمود : در مورد اذانشان . گفتم : اينان مىگويند اذان را ابىّ بن كعب در خواب ديده است . فرمود : دروغ مىگويند . دين خدا عزيزتر از آن است كه در خواب ديده شود . گويد : سدير صيرفى به آن حضرت عرض كرد : فدايت شوم ، پس در اين مورد سخنى بفرماييد . حضرت صادق عليه السلام فرمود : « خداى متعال چون پيامبرش را به آسمانهاى هفتگانه عروج داد . . . » تا آخر حديث . « 2 »
4 - شهيد در ذكرى از فقيه شيعه در اوايل قرن چهارم يعنى ابن ابىعقيل نقل كرده كه او از امام صادق عليه السلام روايت كرده كه آن حضرت لعنت كرد كسانى را كه مىپنداشتند پيامبر خدا صلى الله عليه و آله اذان را از عبداللَّه بن زيد گرفته است و فرمود : بر پيامبر شما صلى الله عليه و آله وحى نازل مىشود ، آنگاه مىپنداريد كه او اذان را از عبداللَّه بن زيد فرا گرفته است ؟ « 3 »
هامش
( 1 ) . على عليه السلام محدَّث بود و كلام فرشته را مىشنيد . ر . ك : صحيح بخارى و شرح آن به نام ارشاد السارى : ج 6 ، ص 99 ، و موارد ديگر دربارهء كسانى كه پيامبر نبودند ولى كلام فرشته را مىشنيدند يا از غيب با آنان سخن گفته مىشد .
( 2 ) . كافى : ج 3 ، ص 302 باب آغاز اذان ، حديث 1 و 2 ؛ باب النوادر ، ص 482 ، حديث 1 . خواهد آمد كه نزديك به چهارده نفر ادعا كردهاند كه اذان را در خواب شنيدهاند .
( 3 ) . وسائل الشيعه : ج 4 ، ص 612 ، باب اول از ابواب اذان و اقامه ، حديث 3