8 . آثار سازندهء وجود امام منتظر عليه السلام
از نگاه دلايل كلامى ، وجود امام معصوم در جامعه و حضورش ميان مردم ، از الطاف بزرگ الهى است ، چون او سبب هدايت مردم است . روشن است كه اگر مردم ، اين مظهر آشكار لطف الهى را با آغوش باز بپذيرند و دور او جمع شوند ، از آثار وجود پربركت او بهرهمند مىشوند ، و گرنه از استفادهء كامل و تام از وجود شريف او محروم مىگردند . در آن صورت ، سبب محروميت آنان نيز خودشانند ، نه خدا و نه امام . « 1 » در عين حال ، وجود آن حضرت ، آثار سازندهاى دارد كه به برخى از آنها اشاره مىشود :
اول : غيبت به اين معنى نيست كه در كارها دخالت نكند و از وجود او بهره برده نشود . مثل همسفر موسى ( خضر ) كه ولىّ خدا بود و حضرت موساى كليم به او روى آورد . او كشتىاى را كه از آنِ مستضعفان بود سوراخ كرد ، تا از تصرّف غاصبانهء پادشاه مصون بماند . صاحبان كشتى از كار او خبر نداشتند ، و گرنه چون هدف كار او را نمىدانستند ، مانع كارش مىشدند . همچنين آن ديوار را بازسازى كرد تا گنج آن دو يتيم را حفظ كند . پس چه مانعى دارد كه امام غايب ، در هر روز و شب ، تصرّفاتى اين گونه داشته باشد ؟
هامش
( 1 ) . خواجه نصير طوسى در كتاب « تجريد الاعتقاد » در بحث امامت به همين حقيقت اشاره دارد كه مىگويد : وجود امام لطف است ، تصرف و كار او لطفى ديگر است و غيبت او از ماست .