مسافر عزيزىاند كه كاروان دلها براى او مىتپد . انتظار مؤثر و سودمند او ، هر روز اميد به ظهورش را زنده مىسازد . اثر روانى اين ايده و آماده ساختن مردم براى آن انقلاب بزرگ ، قابل درك است .
ليكن اگر آن پيشوا اصلًا وجود نداشته باشد و مردم منتظر تولد او در آينده باشند ، وضع خيلى فرق مىكند .
اگر نكتهء ديگرى را بر اين سخن بيفزاييم ، جواب ، صورت جدّى ديگرى پيدا مىكند و آن اين كه :
بر اساس اعتقاد همهء شيعيان كه در روايات و منابع دينى بسيارى آمده است ، امام زمان عليه السلام پيوسته و در دوران غيبت ، مراقب اوضاع پيروان خويش است و طبق الهام خدايى ، از اوضاع همهء آنان آگاه است و به تعبير روايات ، هر هفته از جدول كارها و اعمال و سخنان آنان آگاه مىشود . « 1 »
اين تفكر ، سبب مىشود همهء پيروان پيوسته در يك حالت آمادگى باشند و در كارهايشان توجه داشته باشند كه زير نظر هستند ، اثر تربيتى اين نوع از تفكر ، انكار ناپذير است .
هامش
( 1 ) . در تفسير برهان در ذيل آيهء 105 سوره توبه « فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ وَ الْمُؤْمِنُونَ » آمده است .