بردبارتر ، خلقش شريفتر ، ايمانش پيشتر ، زبانش از همه فصيحتر ، رأيش از همه استوارتر و از همه كس بر اقامهء حدود خدا حريصتر بود .
حلم امام ( ع ) :
بيش از همه با گذشت و بردبار بود ، دشمن سرسختش مروان حكم را در « جمل » پس از دستيابى رها كرد عبد الله زبير را پس از اسيرى ، با اينكه او دشنام ميداد : بخشيد و رها فرمود .
عايشه را پس از « جمل » با احترام با بيست زن بمدينه فرستاد . و سعيد بن عاص را عفو فرمود . و اهل بصره را بخشيد و عفو فرمود . در « صفين » آب را بر وى بستند ، ( امام ( ع ) بازگرفت و هرچه گفتند : آب را بر لشكر معاويه نبست . و . . .
خوى امام ( ع )
در خوشخوئى به حدى بود كه عمرو عاص ويرا به « طيبت » نسبت داد . و صعصعه گفت تا پيش ما بود مانند ما بود . نرمخوى و متواضع و خواهشپذير ، و با اينحال ازو ميترسيديم .
امام على ( ع ) نخستين كسى بود كه بپيغمبر ( ص ) ايمان آورد ، و بر دوست و دشمن واضح است جز اينكه بواسطه كودكى امام ( ع ) ديگران را نخستين مسلمان شمردهاند .
اگر كسى پس از قبول رسول خدا ( ع ) گويد ايمان على ( ع ) صحيح نبود ، اما ايمان ابو سفيان از ترس شمشير صحيح بود . بايد بعقل او خنديد چه براى كسى كه آغاز ايمان اوست هنوز شرعى نيست تا شرط بلوغ باشد اى عجب ايمان على ( ع ) را پيامبر ( ص ) پذيرفته ، اما پيروان منسوب به « سنت » همان پيامبر نميپذيرند .