نمايش دويم :
گويند : پادشاهانى كه گرد عالم گشتهاند زمين را به هفت قسمت نمودهاند - مثل : فريدون نبطي ، وتبّع حميرى ، وحضرت سليمان بن داود عليه السّلام وحضرت إسكندر ذو القرنين واردشير بابك فارسي - وطول هر يك از أقاليم را از مشرق تا مغرب وعرضش را از شمال - كه مدار قطب شمالي است يعنى : جدى - تا قطب جنوب - كه مدار سهيل است - قرار دادهاند ، وبلدي را كه طولش هفتاد درجه است وسط زمين دانستهاند .
وگويند كه : آن وادى سرانديب است كه حضرت آدم عليه السّلام در آنجا هبوط نموده ، واز حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم مروى است كه : « وسط زمين همين كعبه است » « 1 » .
واز حضرت امام رضا عليه السّلام مروى است كه : « خانهء كعبه در وسط زمين شد از براي آنكه زمين را از زير آن پهن كردند ، واز براي آنكه فرض أهل مشرق ومغرب در اين مساوى باشد » « 2 » .
ونيز از حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه وآله وسلّم مروى است كه : « وسط زمين بيت المقدس است » « 3 » . وحديث كعبه را حمل نمودهاند به آنكه نسبت به معموره است نه مطلق زمين وحديث بيت المقدس را حمل كردهاند بر آنكه : محشر است وحشر همه در آنجا خواهد شد « 4 » ، واللّه يعلم .
وظاهرا نظر به حديث مذكور در ميان كعبه ميخ سرة الدنيا را كوبيده بودند وبعد از آن به جهت ترتّب مفاسد « 5 » بر آن ؛ برطرف نمودند .
هامش
( 1 ) امالى صدوق : 158 ، بحار الأنوار : 9 / 294 حديث 5 .
( 2 ) علل الشرائع : 396 باب 134 حديث 1 ، بحار الأنوار : 6 / 97 .
( 3 ) بحار الأنوار : 57 / 251 .
( 4 ) الف ، ب ، ه : بود .
( 5 ) الف ، ب ، ه : فساد .