يك گذارد .
ونماز احتياط مثل ساير نمازهاست كه بايد با طهارت از حدث وخبث وستر عورت وساير شروط واجبات باشد ، ودر نيّتش در دل چنين نيّت كند - يعنى بداند - كه دو ركعت يا يك ركعت نماز احتياط مىكند براي فريضهء ظهر - مثلا - براي آنكه واجب است قربة إلى اللّه ، وتكبيرة الإحرام بگويد ، پس حمد تنها بخواند بدون سوره وقنوت ، پس ركوع وسجود وتشهد وسلام بجا آورد ، وتا تواند احتياطا بىفاصله نماز احتياط را بعد از نماز اصلى بجا آورد ، واگر ما بين آن ونماز سخن گفته سهوا ، يا تحقيق مسأله نموده باشد دو سجدهء سهو كند احتياطا .
واگر نماز احتياط را فراموش كند هر وقت كه به خاطرش آيد به عمل آورد ، وحكمش در زياد وكم ركعت يا فعل ، حكم نماز أصل است ودر شك در افعال وركعات به نحو كثير الشك عمل مىكند ، واگر شك كند كه نماز احتياط را بجا آورده يا نه ؟ بجا آورد .
واگر بعد از سلام نماز شك كند اعتبار ندارد مطلقا .
وهمچنين هرگاه بسيار شك كند ، به حدّى كه در عرف مردم بگويند كه :
أو بسيار شك مىكند ؛ نيز اعتبار به شك نكند ، وبنا را بر آن گذارد كه مشكوك فيه را كرده است اگر كردن آن موجب زيادتى نباشد ، والّا بنا را گذارد بر اينكه آن را نكرده است .
ودر كثرت شك فرقى نيست ميان آنكه در ركعات باشد يا در افعال ، لكن - مثلا - هرگاه در ركعات كثير الشك باشد ، حكمش متعدّى به افعال نمىشود ، وأظهر وأشهر آن است كه : به سبب كثرت شك حكم سهو ساقط نمىشود ، وكثرت سهو موجب سقوط حكم شك وسهو نمىگردد « 1 » ، بلكه سهوى يا شكى
هامش
( 1 ) بحار الأنوار : 85 / 276 ، حدائق الناضرة : 9 / 696 .