صورت اگر دو سجدهء سهو بعد از نماز احتياط به عمل آورد بهتر خواهد بود .
پنجم : شك ميان چهار وپنج ، وآن سه صورت دارد :
أول : آنكه بعد از اكمال سجدتين باشد وشك كند كه آنچه كرده است چهار بوده يا پنج ، پس تشهد بخواند وسلام دهد ، واگر برخاسته نيز بنشيند ، وبعد از سلام دو سجده سهو كند به نيّت وجوب .
دويم : آنكه پيش از ركوع باشد - خواه قرائت كرده باشد يا نه - وشك كند كه آن ركعتي كه در آن هست پنجم است يا چهارم ، پس بنشيند وبنا را بر چهار گذارد ونماز را تمام كند ، ودو ركعت نماز احتياط نشسته كند با دو سجدهء سهو به نيّت قربت .
سيّم : آنكه بعد از رفتن به ركوع وقبل از اكمال سجدتين باشد ، پس بنا را بر چهار گذاشته ، آن ركعت را به عمل آورده ، دو سجدهء سهو كند ، وبهتر آن است كه نماز را نيز اعاده كند [ * 33 ] ، ودر هر جائى كه بناى صحّت موقوف بر اكمال سجدتين باشد ، هرگاه شك واقع شود در اثناى سجدهء دويم ؛ هرچند كه قبل از ذكر سجود باشد - با « 1 » اعادهء نماز به قصد وجوب - بهتر بلكه أحوط آن است كه بنا را بر صحّت نيز گذارد واعمال شك بعد از رفع رأس را به عمل آورد .
واگر در نماز احتياط شك در ركعات كند بنا را بر أكثر گذارد ، مگر آنكه أكثر موجب بطلان باشد ، كه در اين صورت بنا را بر أقل گذارد - هرگاه آن نيز موجب بطلان نباشد - والّا باطل كند ، مثلا : هرگاه شك در دو ركعت نماز احتياط كند كه يكى كرده است يا دو ؛ بنا را بر دو گذارد ، واگر شك كند كه دو كرده است يا سه ؛ بنا را بر دو گذارد .
واگر در يك ركعت نماز احتياط شك كند كه يكم است يا دويم بنا را بر
هامش
( 1 ) در نسخهء ج به جاى « با اعادهء . . . بلكه » ( اعاده نماز به قصد وجوب كند ) آمده است .