تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 567

مساهمون:

ص٥٦٧
و الإبغاض ، إن قيل أثرى قيل أكدى و إن فرح له بالبقاء حزن له بالفناء هذا و لم يأتهم « يوم فيه يبلسون » . ( 6 )

185 -

و قال عليه السلام : إنّ اللّه سبحانه وضع الثّواب على طاعته ، و العقاب على معصيته ، زيادة لعباده عن نقمته ، و حياشة لهم إلى جنتّه .

186 -

و قال عليه السلام : يأتي زمان على النّاس لا يبقى فيه من القرآن إلّا رسمه ، و من الإسلام إلّا اسمه ، مساجدهم يومئذ عامرة من البنى ، خراب من الهدى ، سكّانها و عمّارها شرّ أهل الأرض . ( 1 ) درويش شد ، و اگر شاد كنند او را به باقى ماندن [ پس از آن ] اندوهگن كنند او را به فنا ، اين است [ حال دنيا ] ، و [ حال آن كه ] نيامده [ است ] به ايشان روزى [ كه مردمان ] در او نوميد شوند . 185 - و گفت - عليه السّلام : بدرستى كه خداى تعالى بنهاد ثواب را بر طاعت او ، و عقوبت را بر نافرمانى او ، براى وا راندن مر بندگان خود را از عقوبت خود ، و جمع آوردن و راندن ايشان را وا بهشت و رحمت خود . 186 - و گفت - عليه السّلام : آيد زمانى بر مردمان كه باقى نماند در او از قرآن مگر نشان او ، و از اسلام مگر نام او . مسجدهاى ايشان آن روز عمارت كننده [ و آباد است ] از بناها ، ويران شده [ است ] از راه راست [ نمودن ] ، ساكنان آن و عمارت كنندگان آن بدترين اهل زمين باشد . ( 1 ) از ايشان بيرون آيد فتنه و به ايشان پناه