فمثّلت لهم ببلائها البلاء ، و شوّقتهم بسرورها إلى السّرور ( 6 ) و راحت بعافية ، و ابتكرت بفجيعة ، ترغيبا و ترهيبا ، و تخويفا و تحذيرا . ( 7 ) فذمّها رجال غداة النّدامة ، و حمدها آخرون يوم القيامة .
ذكّرتهم الدّنيا فذكروا ، و حدّثتهم فصدّقوا ، و وعظتهم فاتّعظوا . ( 8 )
66 -
و قال عليه السلام : إنّ للهّ ملكا ينادي في كلّ يوم : لدوا للموت ، و اجمعوا للفناء ، و ابنوا للخراب .
67 -
و قال عليه السلام . الدّنيا دار ممرّ إلى دار مقرّ ، و النّاس اهل خود را ، پس صورت بديد كرد مر ايشان را به بلاء خود بلاء آخرت را ، و اشتياق داد ايشان را به شادى خود وا شادى آخرت . ( 6 ) و شبانگاه كرد به سلامتى ، و بامداد كرد ناگاه به قضيهّء آينده [ به جهت ] رغبت كردن در آخرت ، و ترسيدن از مصائب دنيا ، و ترسانيدن و پرهيزانيدن از عذاب آخرت . ( 7 ) پس مذمّت گويند آن را مردانى [ در ] فردا [ ى ] پشيمانى و حمد گويند آن را ديگران روز قيامت [ از ] اهل طاعت ، با ياد داد ايشان را مصائب اهل خود دنيا ، پس با ياد آوردند آن را ، و حديث گفت ايشان را پس باور داشتند آن را ، و پند داد ايشان را پس قبول كردند و پند گرفتند .
( 8 ) 66 - و گفت او - عليه السّلام : بدرستى كه مر خدا راست فرشتهاى كه آواز دهد در هر روزى : كه بزائيد براى مرگ ، و متّفق شويد براى فنا ، و بنا نهيد براى خرابى .
67 - و گفت - عليه السّلام : كه دنيا سراء گذشتن است تا سراء قرارگاه ، و مردمان