بالتّجّار و ذو [ ي ] الصّناعات ، فيما يجتمعون عليه من مرافقهم ، و يقيمون من أسواقهم ، و يكفونهم من التّرفّق بأيديهم ممّا لا يبلغه رفق غيرهم . ( 34 ) ثمّ الطّبقة السّفلى من أهل الحاجة و المسكنة الّذين يحقّ رفدهم و معونتهم ، و في اللّه لكلّ سعة ، و لكلّ على الوالي حقّ به قدر ما يصلحه . ( 35 ) فولّ من جنودك أنصحهم في نفسك للهّ و لرسوله و لإمامك ، [ و ] أنقاهم جيبا ، و أفضلهم حلما ، ممّن يبطئ عن الغضب ، و يستريح إلى العذر ، و يرأف بالضّعفاء ، و ينبو عن الأقوياء ، و ممّن لا يثيره العنف ، و لا يقعد به الضّعف . ( 36 ) صنعت ها ، در آن چه [ كه ] جمع [ مى ] آورند و فراهم بر او از منفعت هاى ايشان ، و به پاى [ مى ] دارند از بازارهاى ايشان ، و كفايت مى كنند خود را از رفق [ و منفعت ] كردن به دست هاى خود از آنچه نرسد به او كسب غير ايشان . ( 34 ) پس صنف فروتر ، از اهل حاجت و مسكنت و درويشى [ هستند ] ، آنان كه واجب شود عطا [ كردن به ] ايشان ، و يارى دادن [ به ] ايشان ، و در [ قدرت ] خداست مر هر يكى را فراخى ، و مر هر يكى را بر والى حقّى [ است ] به قدر آنچه [ كه ] به صلاح آيد مر او را . ( 35 ) پس والى گردان از لشكر خود نيك خواهترين ايشان را در نفس تو مر خدا را و مر رسول را و مر امامان تو را ، [ و ] پاكتر [ ين ] ايشان به دل ، و فاضل ترين ايشان به حلم ، از آن كس كه درنگ كند در خشم [ آوردن ] ، و ميل كند وا قبول عذر ، و مهربانى كند به ضعيفان ، و باز استد و ميل نكند به توانايان ، از آن كس كه وا نينگيزد او را ملامت ، و ننشيند به او سستى از اقامهء حدود .
( 36 ) پس دوسيده شو به خداوندان
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 336
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٣٣٦