و ليكن آثر رءوس جندك عندك من واساهم في معونته ، و أفضل عليهم من جدته ، بما يسعهم و يسع من وراءهم من خلوف أهليهم ، حتّى يكون همّهم همّا واحدا في جهاد العدوّ . ( 40 ) فإنّ عطفك عليهم يعطف قلوبهم عليك ، و لا تصحّ نصيحتهم إلّا بحيّطتهم على ولاة أمورهم ، و قلّة استثقال دولهم ، و ترك استبطاء انقطاع مدّتهم . ( 41 ) فافسح في آمالهم ، و و اصل من حسن الثّناء لشكر تو نزديك تو آن كس كه مواسات كند به ايشان در يارى دادن او ، و فضل كند بر ايشان از عطا و توانگرى او ، به آنچه كه فراخ فرا گيرد ايشان را و فراخ فرا گيرد آن كس كه پس ايشان باشد از باز ماندگان اهل ايشان ، تا كه باشد همّت ايشان و قصد ايشان [ همه ] يك غم در جهاد كردن [ با ] دشمن . ( 40 ) بدرستى كه مهربانى تو بر ايشان ، مهربان كند دل هاى ايشان را بر تو ، و صحيح نباشد نصيحت ايشان مگر به نگاه داشت [ و شفقت ] ايشان بر واليان كارهاى ايشان ، و اندكى گران شمردن دولت هاى ايشا [ ن ] ، و بگذاشتن درنگ شمردن منقطع شدن مدّت [ حكومت ] ايشان . ( 41 ) پس فراخ گردان در اميدهاى ايشان ، و به هم پيوند از خوبى مدح و
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 338
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٣٣٨