عليهم ، و تعديد ما أبلى ذوو البلاء منهم ، فإنّ كثرة الذّكر لحسن فعالهم تهزّ الشّجاع ، و تحرّض النّاكل ، إن شاء اللّه . ( 42 ) ثمّ اعرف لكلّ امرى ء منهم ما أبلى ، و لا تضمّنّ بلاء امرى ء إلى غيره ، و لا تقصّرنّ به دون غاية بلائه ، و لا يدعونّك شرف امرى ء إلى أ [ ن ] تعظّم من بلائه ما كان صغيرا ، و لا ضعة امرى ء إلى أن تستصغر من بلائه ما كان عظيما . ( 43 ) ثنا بر [ عمل هاى ] ايشان ، و شمردن آنچه [ كه ] نيكو كرد [ هاند ] خداوندان كار نيكو از ايشان ، بدرستى كه بسيار ذكر كردن مر خوبى كار ايشان بجنباند دلير را ، و بر افژولد بد دل و نكول كننده را ، اگر خواهد خدا . ( 42 ) پس بشناسان هر مردى را از ايشان آنچه فعل خوب كرد [ ه ] ، و وا مبند عمل مردى [ را ] وا غير او ، و فرو داشت مكن او را در نزد غايت عمل نيك وى ، و بايد كه وا نخواند تو را بزرگى مردى تا آن كه بزرگ شمر [ ى ] كار نيكوى او [ را ] آنچه [ كه ] باشد خرد ، و نه فرومايگى مردى وا آنك خرد شمرى كار نيك او [ را ] به آنچه [ كه ] باشد
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 339
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٣٣٩