تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 332

مساهمون:

ص٣٣٢
و لا يكوننّ المحسن و المسيء عندك بمنزلة سواء ، فإنّ في ذلك تزهيدا لأهل الإحسان في الاحسان ، و تدريبا لأهل الإساءة على الإساءة و ألزم كلّا منهم ما ألزم نفسه . ( 25 ) و اعلم أنهّ ليس شيء بأدعى إلى حسن ظنّ وال برعيتّه من إحسانه إليهم ، و تخفيفه المؤونات عنهم ، و ترك استكرهه إيّاهم على ما ليس له قبلهم . ( 26 ) فليكن منك في ذلك أمر يجتمع لك به حسن الظّنّ برعيّتك ، فإنّ حسن الظّنّ و بايد كه نباشد نيكوكار و بد كردار نزديك تو به منزلت يكسان ، بدرستى كه در آن [ يكسان شمردن ] بى رغبت كردن است براى اهل نيكوئى كردن در نيكوئى كردن ، و عادت دادن مر اهل بدى را بر بدى ، و لازم كن و جزا ده هر يكى را از ايشان مزد آنچه لازم گردانيد نفس خود را . ( 25 ) بدان بدرستى كه نيست چيزى وا خوانده‌تر از خوبى گمان والى و حاكم بر رعيّت خود از نيكوئى او به ايشان ، و سبك گردانيدن او تكاليف از ايشان ، و بگذاشتن كراهت داشتن [ او ] ايشان را بر آنچه [ كه ] نباشد مر والى را [ سزاوار ] نزديك ايشان . ( 26 ) پس بايد كه باشد از تو در آن [ امور ] كارى [ كه ] جمع شود تو را به آن ، خوبى گمان به رعيّت [ تو ] ، بدرستى كه خوبى گمان ببر [ د ] از تو رنجى دراز [ را ] ، و بدرستى كه سزاوارترين آن كس كه
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 332 | خطب الإمام علي ( ع ) / مجهول قرن 5 و 6