فقال لي : « إنّ ذلك لذلك ، فكيف صبرك إذن » فقلت : يا رسول اللّه ، ليس هذا من مواطن الصّبر ، و لكن من مواطن البشرى و الشّكر . و قال : يا عليّ ، إنّ القوم سيفتنون بأموالهم ، و يمنّون بدينهم على ربّهم ، و يتمنّون رحمته ، و يأمنون سطوته ، و يستحلّون حرامه بالشّبهات الكاذبة ، و الأهواء السّاهية . ( 5 ) فيستحلّون الخمر بالنّبيذ ، و السّحت بالهديّة ، و الرّبا بالبيع قلت : يا رسول اللّه ، فبأيّ المنازل أنزلهم عند ذلك أ بمنزلة ردّة [ أم بمنزلة فتنة ] قال بل : بمنزلة فتنة . ( 6 ) [ شهادت ] چنان است ، پس چه گونه باشد صبر تو آن هنگام ، پس گفتم : اى رسول خدا نيست اين از جايگاههاى صبر ، و ليكن از جايگاههاى بشارت است و شكر ، و گفت : اى على بدرستى كه قوم زود در فتنه اندازند ايشان را به مال ها ايشان ، و منّت نهند به دين ايشان بر پروردگار ايشان ، و آرزو خواهند رحمت او را ، و ايمن باشند حمله و عقوبت او را ، و حلال شمرند حرام او را به شبهههاى دروغ گوينده ، و هواهاى غافل كننده . ( 5 ) پس حلال دارند خمر را به نبيذ ، و حرام و رشوه را به هديهّ ، و ربا را به فروخت و خريد ، پس گفتم من : اى رسول خدا پس به كدام منازل فرو آورم ايشان را نزديك آن [ آ ] يا به منزلت ارتداد [ يا به منزلت فتنه ] گفت : به منزلت فتنه . ( 6 )
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 364
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٣٦٤