بالكتائب تقفوها الحلائب . ( 9 ) و حتّى يجرّ ببلادهم الخميس يتلوه الخميس ، و حتّى تدعق الخيول في نواحر أرضهم ، و بأعنان مشاربهم و مسارحهم . ( 10 ) قال السيد - رضى اللّه عنه و ارضاه و جعل الجنة مأواه : الدّعق : الدّق ، أي تدقّ الخيول بحوافرها أرضهم . و نواحر أرضهم : متقابلاتها . [ و ] يقال : منازل بني فلان تتناحر ، أي تتقابل . و رجم كنند ايشان را به لشكر بسيار [ كه ] تابع دارد آن را جماعتى از بنو اعمام . ( 9 ) تا بكشند به شهرهاى خويش لشكر بسيار را كه از پى آرد لشكر [ ديگر ] را كه پنج ركن دارد ، و تا بكوبند اسبان [ به سم هاى خود ] در مقابلات زمين ايشان ، و به نواحى جاى آشاميدن ايشان ، و جاى رفتن ايشان و راههاى ايشان . ( 10 ) [ گفت سيّد رضى ] - خشنود باد خدا از او ، و خشنود كناد او را ، و گرداناد بهشت را جاء بازگشتن او ، دعق : كوفتن است ، يعنى كوبند اسبان به سم هاى خود زمين ايشان را .
و نواحر ارضهم : و آنچه پيش سينهء ايشان باشد ، گويند : منزل هاى پسر فلان تتناحر ، اى تتقابل . ( تناحر : يكديگر را كشتن . تقابل : با يكديگر به هم بر شدن ) .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 285
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٢٨٥