من الغيب المحجوب . ( 9 ) فمدح اللّه - تعالى - اعترافهم بالعجز عن تناول ما لم يحيطوا به علما ، و سمّى تركهم التّعمّق فيما لم يكلّفهم البحث عن كنهه رسوخا ، فاقتصر على ذلك ، و لا تقدّر عظمة اللّه سبحانه على قدر عقلك فتكون من الهالكين ( 10 ) هو القادر الّذي إذا ارتمت الأوهام لتدرك منقطع قدرته ، و حاول الفكر المبرّأ من خطرات الوساوس أن يقع عليه في عميقات غيوب ملكوته ، و تولّهت القلوب إليه ، لتجري في كيفيّة صفاته ، و غمضت مداخل العقول في حيث لا تبلغه الصّفات لتناول علم ذاته . ( 11 ) ردعها باز داشته . ( 9 ) پس مدح گفت خدا اقرار ايشان را به عاجزى از در يافتن آنچه احاطه نكردند به آن [ از سوى ] دانستنى ، و نام نهاد خدا ترك ايشان را در عميق شدن [ و فرو رفتن در ] آن ، - در آنچه تكليف نكرد ايشان را بحث كردن از حقيقت آن - استوارى ، پس اقتصار كن بر آن كه دلالت كرد قرآن ، و تقدير مكن عظمت و بزرگى خدا را بر قدر و اندازهء عقل خود ، پس باشى از هلاك شوندگان . ( 10 ) اوست توانايى آنك چون انداخته شود و هم ها ، تا در يابد جاى نهايت رسيدن قدر [ ت ] او ، و طلب كرد و خواست فكر و انديشهء پاك شده از خاطر آيندهء وسوسهها كه واقع شود بر خدا در جولاءها [ ى ] غيب ها و نا پيدايى هاى پادشاهى او ، و متحيّر و مشتاق شد دل ها وا او ، تا جارى شود در كيفيّت صفات او ، و باريك شد جاى در رفتن عقل ها در آن جا كه نرسد بدان صفت ها ، تا بيابد علم ذات او را . ( 11 ) باز گردانيدن آن عقول را [ از درك كنه خود ] ، و [ حال ] آن [ كه ] قطع كننده [ و طى نمايندهاند آن عقول ] جاى افتادن [ و هلاك ] پردههاى غيب هاى تقدير كرده [ را و ] خلاص داده [ شده از غير و نزديكى
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 174
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص١٧٤