و كلّ عالم غيره متعلّم ، و كلّ قادر غيره يقدر و يعجز ، و كلّ قوىّ غيره عاجز ، و كلّ سميع غيره يصمّ عن لطيف الأصوات ، و يصمهّ كبيرها ، و يذهب عنه ما بعد منها . ( 2 ) و كلّ بصير غيره يعمى عن خفيّ الألوان و لطيف الأجسام ، و كلّ ظاهر غيره غير باطن ، و كلّ باطن غيره غير ظاهر . ( 3 ) لم يخلق ما خلقه لتشديد سلطان ، و لا تخوّف من عواقب زمان ، و لا استعانة على ندّ مثاور ، و لا شريك مكاثر ، و لا ضدّ منافر ، و لكن خلائق مربوبون ، و عباد داخرون . ( 4 ) لم يحلل في الأشياء فيقال : هو كائن ، و لم ينأ عنها فيقال : هو منها بائن . ( 5 ) لم يؤده خلق ما ابتدأ ، و لا تدبير ما ذرأ ، ضعيف شمرند ، و هر مالكى جز او مملوك باشد ، و هر عالم جز او آموزنده باشد ، و هر قادر جز او توانا و عاجز شود ، و هر قوى جز او عاجز شود و هر شنوا جز او كر شود [ و نشنود ] از نمودن نرمى آوازها ، و كر گرداند [ غير ] او را بزرگ آن [ آوازها ] ، و ببرد از او آنچه دور باشد از او . ( 2 ) و هر بينايى كه باشد جز او نابينا شود از پنهانى رنگ ها ، و نمودن لطايف جسم ها ، و هر ظاهر جز او نه باطن باشد ، و همهء باطن جز او نه ظاهر باشد . ( 3 ) نيافريد آنچه [ كه ] آفريد او [ را ] براى قوى بودن پادشاهى ، و نه براى ترسيدن از عاقبت هاى زمانه ، و نه يارى خواستن بر مثلى محارب ، و نه [ براى دفع ] شريكى مفاخرت كننده با او ، و نه ضدّى تحكّم مى نماينده ، ليكن [ آنچه آفريد ] آفريدگانى [ هستند ] پروردگان [ به نعمت او ] و بندگانى خواران [ و مطيع امر او ] . ( 4 ) فرو نيايد در چيزها پس تا گويند : او در آن اشيا [ ء ] بوده است ، و دور نيست از آن پس گويند : كه او از آن دور است . ( 5 ) و به رنج نياورد او را آفريدن آنچه آفريد و
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 112
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص١١٢