48 - و من كلام له عليه السلام عند المسير الى الشام
الحمد للهّ كلّما وقب ليل و غسق ، و الحمد للهّ كلّما لاح نجم و خفق ، و الحمد للهّ غير مفقود الإنعام ، و لا مكافإ الإفضال . ( 1 ) أمّا بعد ، فقد بعثت مقدّمتي ، و أمرتهم بلزوم هذا الملطاط ، حتّى يأتيهم أمري . ( 2 ) و قد رأيت أن أقطع هذه النّطفة إلى شرذمة منكم ، موطّنين أكناف دجلة ، فأنهضهم معكم إلى عدوّكم ، و أجعلهم من أمداد القوّة لكم . ( 3 ) قال السّيد الرّضىّ رضى الله عنه : يعني - عليه السلام - بالملطاط ها هنا السّمت الذي أمرهم 48 - [ و از سخنان آن حضرت - عليه السلام - است ] نزديك رفتن وا شام شكر و سپاس مر خدا را هر گاه كه در آمد شب و تاريك شد ، و شكر و سپاس مر خدا را هر گاه كه ظاهر شد ستاره و غايب شد ، و شكر و سپاس مر خدا را كه [ نه ] گم يافته است انعام او ، يعنى دايم است ، و نه [ مى توان ] مكافات كردن فضل هاى او . ( 1 ) پس از حمد و ثنا [ ى ] خدا به درستى [ كه ] بفرستادم مقدمّهء لشكر خود ، و امر كردم ايشان را به ملازم بودن اين راه ، تا كه آيد به ايشان فرمان من . ( 2 ) و بدرستى كه ديدم كه قطع كنم و بگذرم اين آب فرات را [ و بروم ] وا گروهى اندك از شما ، ساكن شوندگان گرداگرد دجله ، پس بر پاى كنم ايشان را وا شما به [ سوى ] دشمن شما ، و گردانم ايشان را از زيادت هاى قوّت [ براى ] شما . ( 3 ) گفت سيّد رضى ، خشنود باد خدا از [ او ] : يعنى مى خواهد ، عليه السّلام ، به راه [ در ] اينجا ، - راه آنكه
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 93
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٩٣