34 - و من خطبة له عليه السلام فى استنفار الناس الى اهل الشام :
أفّ لكم لقد سئمت عتابكم أرضيتم بالحياة الدّنيا من الآخرة عوضا و بالذّلّ من العزّ خلفا ( 1 ) إذا دعوتكم إلى جهاد عدوّكم دارت أعينكم ، كأنّكم من الموت في غمرة ، و من الذّهول في سكرة . ( 2 ) يرتج عليكم حواري فتعمهون ، و كأنّ قلوبكم مألوسة ، فأنتم لا تعقلون . ما أنتم لي بثقة سجيس اللّيالي ، 34 - [ و از خطبههاى آن حضرت - عليه السلام - است ] در رميدن و دور شدن مردمان وا غزو اهل شام افّ باد مر شما را بدرستى كه تنگ دل شدم خشم شما را . اى راضى شديد شما به زندگانى دنيا از آخرت عوض [ باشد ] ، و [ راضى شديد ] به مذلّت و حقارت [ كه ] از عزّت خلفى [ باشد ] ( 1 ) چون بخوانم شما را وا جهاد دشمن شما ، بگردد چشم هاى شما ، گويى كه شما از [ شدّت ] مرگ در [ گردابى ] سخت [ افتاده ] ايد ، و از غافل شدن [ و بيهوشى ] در سختى جان كندن . ( 2 ) در بندند بر شما جواب و سخن مرا پس سرگشته مىشويد ، پس گويى كه دل هاى شما را ديوانگى گرفته ، پس شما در نمى يابيد ، نيستيد شما مرا استوار در روزگار بگرديدن شب ها ، نيستيد شما ركنى كه ميل كنند و جاى گيرند
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 75
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٧٥