غاربها ، و لسقيت آخرها بكأس أوّلها ، و لألفيتم دنياكم هذه أزهد عندي من عفطة عنز . ( 12 ) قالوا : و قام إليه رجل من أهل السواد - عند بلوغه عليه السّلام إلى هذا الموضع من خطبته - فناوله كتابا فأقبل ينظر فيه . فلمّا فرغ من قراءته قال له ابن عباس : يا أمير المؤمنين ، لو اطّردت مقالتك من حيث أفضيت . ( 13 ) فقال : هيهات يا ابن عبّاس تلك شقشقة هدرت ثمّ قرّت .
قال ابن عباس : فو اللّه ما أسفت على كلام قطّ كأسفي على ذلك الكلام ألّا يكون أمير المؤمنين بلغ منه حيث أراد . ( 14 ) خلافت را بر كوهان آن ناقه - به مثل - و آب دادمى آخر آن را به كاسهء اوّل آن ، و هر آينه يافته بوديد دنياى شما را اين ، بى رغبت تر نزديك من از عطسهء بزى . ( 12 ) گفتند كه برخاست به [ سوى ] او مردى از اهل رستاق - نزديك رسيدن او ، عليه السّلام ، وا اين جايگاه از خطبهء او - پس بداد او را نامهاى ، پس رو آورد مى نگريست در او ، پس آن گاه كه پرداخت از خواندن آن [ نامه ] ، گفت مر او را پسر عباس : اى امير مؤمنان اگر برانى گفتار از آنجا كه برسانيدى . ( 13 ) پس گفت : چه دور است اى پسر عباس اين سختى و دشواريى بود كه آواز كرد پس آرام گرفت ، گفت پسر عباس : پس به خدا اندوه نخوردم بر سخنى هرگز ، همچو اندوه من بر اين سخن كه نبود امير مؤمنان برسانيدى از آن سخن آنجا كه خواست . ( 14 )
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 24
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٢٤