و ساجيه على مائره ، حتّى عبّ عبابه ، و رمى بالزّبد ركامه ، فرفعه في هواء منفتق ، و جوّ منفهق . ( 9 ) فسوّى منه سبع سموات ، جعل سفلاهنّ موجا مكفوفا ، و علياهنّ سقفا محفوظا ، و سمكا مرفوعا مكفوفا ، به غير عمد يدعمها ، و لا دسار ينتظمها . ( 10 ) ثمّ زيّنها بزينة الكواكب ، و ضياء الثّواقب ، و أجرى فيها سراجا مستطيرا ، و قمرا منيرا : في فلك دائر ، و سقف سائر ، و رقيم مائر . ( 11 ) ثمّ فتق ما بين السّموات العلى ، فملأهنّ أطوارا من ملائكته ، جست [ آن باد ] به او [ چون ] جستن او به بيابان ، باز مى گردانيد اول او را بر آخر او ، و ساكن او را بر متحرّك او ، تا كه بزرگ شد موج و بينداخت به كف بر هم نشستهء او . پس برداشت او را در هواء گشاده ، و ميان زمين فراخ . ( 9 ) پس راست گردانيد از او هفت آسمان ها ، گردانيد زيرترين ايشان را موجى باز داشته ، و بالاترين ايشان را بامى نگاه داشته ، و سقفى برداشتهء پوشيده ، بى ستونى كه ستون سازد آن را ، و نه ميخى كه باز بندد آن را . ( 10 ) پس بياراست آن را به زينت ستارگان ، و روشنى شكافندهها به نور ، و روان گردانيد در آن چراغى فاش شونده نور ، و ماهى روشنى دهنده در فلك گردنده ، و بامى رونده ، و تختهاى جنبنده . ( 11 ) پس بگشاد آنچه ميان هفت آسمان بلندترينان بود ، پس پر كرد ايشان را [ به ] انواع از فرشتگان خود ، از ايشان سجده كنندگانند كه ركوع نكنند ، و ركوع
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 5
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٥