و بايد نيّت آدمى در استلام و چسبيدن به مستجار بلكه بسودن هر جزئى از خانه ، طلب قرب باشد از روى محبّت و شوق به خانه و خداوند خانه ، و تمسّك و تبرّك به بسودن آن ، و اميدوارى به اينكه بدان وسيله از آتش دوزخ محفوظ و ايمن باشد . و در آويختن به پرده هاى كعبه نيّت او بايد اصرار در طلب مغفرت و امان - خواستن باشد ، چنان كه تقصير كارى در جامهء كريمى آويزد و زارى كند تا او را ببخشايد ، و چنين ظاهر گرداند كه پناهى نيست مگر به دو ، و پناهگاهى نيست مگر عفو و كرم او ، و دست از دامن او بر ندارد تا ببخشد و امان عطا فرمايد .
فصل 117 سعى
سعى ميان صفا و مروه در كنار خانه ، آمد و شد بنده را ماند به در خانه پادشاه براى اظهار اخلاص در خدمت ، و اميد به نظر رحمت ، چنان كه كسى در بارگاه پادشاه رود و بيرون آيد ، و نداند كه پادشاه در حقّ وى از قبول و رد چه حكم فرمايد ، پس پيوسته آمد و شد مىكند به اين اميد كه اگر بار اول رحمت ننمود بار ديگر ترحّم فرمايد ، و هنگام رفت و آمد خود بايد آمد و شد خود ميان دو كفّهء ترازو [ در عرصات قيامت ] را ياد كند كه نظر او به رجحان و نقصان [ آن ] است ، و خود مردّد است ميان عذاب و غفران .