جامع السعادات ( علم اخلاق اسلامى ) ( فارسي ) — صفحة 258

يتّهمه في قضائه « ( 1 ) « هر كه به خدا معرفت دارد سزاوار است كه روزى دادن خدا را دير و كند نشمارد و او را در حكم و تقديرش متّهم نكند » . پيوست رضاى خدا از بعضى اخبار كه ذكر شد آشكار است كه : رضاى خداى سبحان از بنده متوقّف بر رضاى بنده از خداى تعالى است ، پس از فوائد و ثمرات رضاى بنده به قضاء خدا رضاى خداى سبحان از اوست ، و اين بزرگترين سعادتها در دو جهان است ، و هيچ نعمتى در بهشت والاتر از آن نيست ، چنان كه خداى سبحان مىفرمايد : « . . . وَمَساكِنَ طَيِّبَةً في جَنّاتِ عَدن وَرَضوانٌ مِنَ الله اكبَرُ » 9 : 72 ( توبه ، 73 ) « . . . و مسكنهاى پاكيزه در بهشتهاى جاويد و پاينده ، و خشنودى خدا [ از همهء اينها ] بزرگتر است » . و در حديث است كه : « خداوند در بهشت بر مؤمنان تجلَّى مىكند ، و به آنان مىفرمايد : بخواهيد از من ، مىگويند : رضاى تو را مىخواهيم پروردگارا » ، پس اينكه بعد از تجلَّى خشنودى او را خواستار شدند دليل است بر اينكه رضاى او از هر چيز برتر است . و در تفسير قول خداى تعالى : « وَلَدَينا مَزيد » ( و نزد ما بيشتر هست ) وارد شده است كه در وقت مزيد سه تحفه از نزد پروردگار عالميان بارى بهشتيان مىرسد كه در بهشت مانند آنها نيست : اوّل - هديهء خدا ، كه مثل آن نزد ايشان در بهشت چيزى نيست ، و اين است كه خداى تعالى مىفرمايد : « فَلا تَعلَمُ نَفس ما اخفِىَ لَهُم مِن قُرَّةِ اعيُنٍ » 32 : 17 ( سجده ، 17 )