بيان بزرگى خطر زبان و فضيلت خاموشى
( 1 ) بدان كه خطر زبان عظيم است ، و نجات از آن جز به خاموشى نيست ، پس براى اين شرع خاموشى را بستوده است و در آن ترغيب نموده . پيغامبر - عليه السلام - فرمود : من صمت نجا ، اى ، هر كه خاموش بود رستگارى يافت . و گفت - عليه الصلاة و السلام : الصّمت حكمة و قليل فاعله ، اى ، خاموشى حكمت و حزم است و كنندهء آن اندك است .
و عبد اللّه بن سفيان از پدر خود روايت كرد كه گفتم : يا رسول اللّه ، مرا از اسلام خبر كن به كارى كه پس از تو كسى را از آن نپرسم . گفت : قل آمنت باللّه ثمّ استقم ، اى ، بگو كه به خداى ايمان آوردم پس راست بايست . گفتم : از چه ترسم ؟ به دست خود سوى زبان اشارت كرد .
و عقبة بن عامر گفت كه از پيغامبر - صلّى اللّه عليه و سلم - پرسيدم كه نجات چيست ؟ گفت املك عليك لسانك و ليكفك بيتك و ابك على خطيئتك ، اى ، زبان خود را در ضبط دار ، و خانهء تو بايد كه تو را بسنده باشد - اى بيرون نيايى و مخالطت نكنى - و بر گناه خود بگريى .
و سهل بن سعيد ساعدى روايت كرد كه پيغامبر - صلّى اللّه عليه و سلّم - فرمود : من يتكفّل لي بما بين لحييه و رجليه أتكفّل له بالجنّة ، اى ، هر كه براى آن چه ميان دو كله « 11 » [ 135 ] و ميان دو پاى اوست تكفل نمايد ، من براى او بهشت تكفل نمايم .
و پيغامبر - عليه الصلاة و السلام - گفت : من وقى شرّ قبقبه و ذبذبه و لقلقه فقد وقى شرّ نفسه ، اى ، هر كه از بدى شكم و فرج و زبان خود نگاه داشته ماند ، از بدى نفس خود نگاه داشته شده باشد .
هامش
( 11 ) كله ، رخساره و روى ، در ترجمهء « لحى » ( به معنى استخوان زنخ ، جاى ريش در فك اسفل ) آمده است .