باب اول در واجب شدن امر معروف و نهى منكر و فضيلت آن و مذمت در فرو گذاشت و تضييع آن
( 1 ) اما دليل بر وجوب آن ، بيرون آن چه اجماع امت بر وجوب آن منعقد شده است و عقلهاى سليم بدان اشارت فرموده ، آيات و اخبار و آثار بدان دلالت مىكند .
اما آيات
( 2 ) سخن خداى تعالى است ، قوله تعالى :
وَ لْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ
« 1 » در اين آيت بيان امر معروف و نهى منكر را واجب گردانيده است ، چه لفظ و لتكن امر است ، و ظاهر امر براى ايجاب باشد . و در آن بيان آن است كه رستگارى بدان منوط است ، چه آن را مخصوص گردانيده است و فرموده و أولئك هم المفلحون . و در آن بيان آن است كه فرض كفايت است نه فرض عين ، چون گروهى بدان قيام نمايند . و چون يك كس يا جماعتى بدان قيام نمودند بر ديگران حرجى نباشد . و رستگارى مخصوص بود به كسانى كه بدان قيام نمايند و مباشر آن باشند . و اگر همهء خلق از آن تقاعد نمايند همگنان كه بدان قادر باشند هر آينه در حرج باشند .
هامش
( 1 ) آل عمران 3 - 104 .