باب اول در فضيلت برادرى و الفت و شرطها و درجهها و فايدههاى آن
فضيلت الفت و برادرى
( 1 ) بدان كه الفت ثمرهء خوى خوش است و مفارقت نتيجهء خوى بد . پس خوشخويى دوستى و الفت و موافقت اقتضا كند ، و بد خويى دشمنايگى و حسد و مخالفت بار آرد . و هر گاه كه مثمر ستوده باشد ثمره نيز ستوده بود . و فضيلت خوشخويى در دين پوشيده نيست . و آن فضيلت آن است كه حق تعالى پيغامبر خود را - عليه افضل الصّلوات و ازكى التّسليم - بدان مدح فرموده است ، قوله تعالى :
وَ إِنَّكَ لَعَلى خُلُقٍ عَظِيمٍ
« 2 » . و پيغامبر - صلّى اللّه عليه و سلم - گفته است : اكثر ما يدخل الجنّة تقوى اللّه و حسن الخلق ، اى ، بيشترين چيزى كه در بهشت برود پرهيزكارى و خوشخويى است . و اسامهء شريك روايت كرد كه پيغامبر را - صلّى اللّه عليه و سلم - پرسيديم كه بهترين چيزى كه فرزند آدم را دادهاند چه چيز است ؟ فرمود : حسن خلق . و [ گفت ( ص ) : ] بعثت لاتمّم محاسن الاخلاق ، اى ، بعث من براى إتمام محاسن اخلاق است . و گفت ( ص ) : أثقل ما يوضع في الميزان خلق حسن ، اى ، گرانتر چيزى كه در ترازو نهاده شود خوى خوش است . و گفت ( ص ) : ما احسن اللّه خلق امرئ و خلقه فيطعمه النّار ، اى ، حق تعالى آفرينش و خوى هيچ مردى را خوب نگردانيد پس وى را طعمهء آتش كرد . و بو هريره
هامش
( 2 ) قلم 68 - 4 .