( 1 ) بسم اللّه الرحمن الرحيم حمد بىحد خداى را كه موت و حيات ، و سعادت و شقاوت « 1 » از نتايج حكم و تقدير اوست ، و وجود و عدم ، و خنده و گريه از لوازم تأثير و تسخير او . درويشى و غنيت « 2 » به قضاى او منوط است ، و بد حالى و منيت « 3 » به امضاى او مربوط . در خلق حيوانات از نطفهاى ضعيف متوحّد است ، و به وصف بىنيازى از همه خلق متفرّد . بعضى بندگان را به إحسان و امتنان مخصوص فرموده است و به افاضت نعمت استغنا و توانگرى داده ، و جماعتى را بدولتى و حرمان ممتاز كرده ، و براى ابتلا و امتحان و اختيار و افتتان « 4 » محتاج ديگر بندگان گردانيده . و زكات را از مبانى دين ساخته و در او معانى يقين پرداخته و بيان فرموده كه هر كه به طهارت و زكا « 5 » رسيده است به فضل بيكران اوست و هر كه زكات مال ادا كرده از غناى بىپايان او . و درود بىحدود مقصود وجود ، محمد مصطفى ، را كه نور آسمان هدايت است و نور « 6 » بوستان عنايت ، و بر [ آل و ] اصحاب او كه به علم و تقوى مذكورند و به أفادت و فتوى مشهور .
بدان كه حق تعالى زكات را يكى از مبانى اسلام گردانيده است و قرينهء نماز ، كه عالىتر اعلام است ، [ گردانيده ] . چنان كه فرموده است :
أَقِيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّكاةَ
« 7 » [ 348 ] و پيغامبر - صلى اللّه عليه و سلم - گفت : بنى الإسلام على خمس : شهادة ان لا إله الاّ اللّه ، [ و انّ محمدا رسول اللّه ]
هامش
( 1 ) شقاوت ، بدبختى .
( 2 ) غنيه ( به ضم و كسر اول ) ، بىنيازى .
( 3 ) منيه ( به ضم و كسر اول ) ، خواهش و آرزو .
( 4 ) افتتان ، در فتنه افتادن ، مفتون شدن .
( 5 ) زكا ، پاك شدن .
( 6 ) نور ، شكوفه .
( 7 ) بقره 2 - 110 .