و معنيش ظاهر است و احتياج به بيان ندارد .
قال الله تعالى : * ( وَوَصَّيْنَا الإِنْسانَ بِوالِدَيْه حُسْناً وَإِنْ جاهَداكَ لِتُشْرِكَ بِي ما لَيْسَ لَكَ به عِلْمٌ فَلا تُطِعْهُما ) * . ( عنكبوت - 8 ) ) * چنان كه فرموده است حضرت بارى عزّ اسمه ، در قرآن مجيد كه : وصيّت كرديم ما انسان را كه به والدين خود إحسان و نيكوئى كنيد و از گفته و فرمودهء ايشان ، سر نپيچيد مگر آن كه تكليف شرك و كفر به فرزند كنند كه در اين هنگام اطاعت لازم نيست ، بلكه مخالفت لازم است .
و امّا في باب العشرة فدارهما و ارفق بهما ، و احتمل اذاهما نحو ما احتملا عنك في حال صغرك .
و امّا در باب معاشرت و سلوك با والدين ، بايد به طريق مدارا و هموارى باشد و اگر از ايشان اذيّتى به تو رسد ، تحمّل نما ، چرا كه ايشان در كوچكى زحمت بسيار و آزار بىشمار از تو كشيدهاند ، اگر در بزرگى رعايت ايشان كنى و متحمّل آزار ايشان شوى سهل باشد .
و لا تضيّق عليهما ممّا قد وسّع عليك من المأكول و الملبوس .
و بايد تنگ نگيرى به والدين از آن چه خداى تعالى به تو وسعت داده است و تنگ نگرفته است از خورش و پوشش .
و لا تحوّل وجهك عنهما ، و لا ترفع صوتك فوق أصواتهما ، فانّ تعظيمهما من امر الله تعالى ، و قل لهما بأحسن القول و الطفه ، فانّ الله لا يضيع أجر المحسنين .
و رو مگردان از والدين و بلند مكن صداى خود را بلندتر از صداى والدين و هر چه مىگوئى با ايشان از روى لطف و مهربانى گو ، نه از روى درشتى . چرا كه نيكوئى تو به والدين ، موجب نيكوئى خدا است به تو و تو كه با پدر و مادر در مقام
مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة ( فارسي ) — صفحة 437
مساهمون: المنسوب للإمام الصادق ( ع )
ص٤٣٧