عامّة .
شرح
قال الصّادق عليه السّلام : العفو عند المقدرة من سنن المرسلين و المتّقين .
حضرت امام صادق عليه السّلام مىفرمايد كه : عفو كردن و از تقصير كسى گذشتن با وجود قدرت به انتقام ، طريقهء پيغمبران و متّقيان است .
و تفسير العفو ان لا تلزم صاحبك فيما أجرم ظاهرا ، و تنسى من الأصل ما أصبت منه باطنا ، و تزيد على الاختيارات إحسانا .
مىفرمايد كه : معنى عفو اين است كه هر گاه از كسى جرمى و تقصيرى نسبت به تو واقع شود ، پى او نروى و به او اظهار نكنى و فراموش كنى از ظاهر و باطن و از زبان و دل ، و زياد كنى إحسان را به او زيادة از پيشتر .
و لن يجد إلى ذلك سبيلا الَّا من قد عفى الله تعالى عنه ، و غفر له ما تقدّم من ذنبه و ما تأخّر ، و زيّنه و ألبسه من نور بهائه .
يعنى : راه نمىبرد به اين صفت كمال ، كه عفو است و مالك اين درّ گرانبها نمىشود مگر كسى كه آمرزيده گناهان باشد ، چه گناهان پيش و چه گناهان عقب .
و جناب عزّت او را به صفات ستوده و أطوار محموده ، مزيّن و محلَّى كرده باشد و به نور بهاء و عزّت الهى ، متلبّس باشد .
حاصل آن كه تا كسى به عفو و مغفرت الهى محلَّى نباشد ، و به ساير صفات حميده موصوف نباشد ، توفيق اتّصاف به اين صفت عظمى بهم نمىرساند ، و تا كسى متخلَّق به اخلاق الهى نگردد ، شايستهء افاضهء امثال اين كرامتها نمىگردد . و باز توضيح اين مدّعا مىدهد كه : لانّ العفو و الغفران صفتان من صفات الله تعالى ، أودعهما في اسرار أصفيائه ليتخلَّقوا مع الخلق باخلاق خالقهم و جاعلهم كذلك .
مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة ( فارسي ) — صفحة 374
مساهمون: المنسوب للإمام الصادق ( ع )
ص٣٧٤