يعنى : اگر نماز گزار ، در وقت تكبير نماز گفتن ، به خاطر نگذراند بزرگوارى خداى را به طريقى كه دانستى ، در دل او خدشهاى از بزرگى او باشد ، يا بزرگى غير او را در آن وقت به خاطر گذراند ، خداوند عالم در جواب تكبير او مىگويد كه :
اى دروغگو ، خدعه مىكنى به من ؟ ! و فريب من مىدهى ؟ ! قسم به بزرگوارى من كه در مكافات اين عمل تو ، مبتلا كنم تو را به بلاى چندى ، كه آسانتر از همه اين باشد كه : محروم كنم تو را از ذكر خود ، كه توفيق ذكر من نيابى ، نگذارم كه به بساط قرب من نزديك شوى .
و اعلم انّه غير محتاج إلى خدمتك ، و هو غنىّ عن عبادتك و دعائك ، و انّما دعاك بفضله ليرحمك ، و يبعدك عن عقوبته ، و يبشّر عليك من بركات حنّانيّته .
يعنى : بدان ، به تحقيق كه خداوند عالم ، محتاج نيست به خدمت تو ، و او مستغنى است از بندگى تو و دعاى تو . به فضل و كرم خود ، تو را خوانده است به عبادت خود ، تا به وسيلهء عبادت ، قابليّت رحمت او بهم رسانى ، به درجات عاليهء بهشت فائز گردى ، و از دركات جهنّم خلاصى و از بركات عطوفت او بشارت يا بى .
و يهديك إلى سبيل رضاه .
و برساند تو را به راهى كه ، مرضىّ خودش باشد .
و يفتح لك باب مغفرته .
و بگشايد بر تو ، در مغفرت و آمرزش خود را .
فلو خلق الله عزّ و جلّ ضعف ما خلق من العوالم أضعافا مضاعفة على سرمد الابد ، لكان عنده سواء كفروا بأجمعهم به او وحّدوه .
يعنى : اگر به سبيل فرض ، خداوند عالم ، از ابتداى عالم تا انقراض عالم ، در هر قطعهاى از زمان ، به چند برابر آن چه خلق كرده است از أصناف خلايق ، ايجاد كند و
مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة ( فارسي ) — صفحة 107
مساهمون: المنسوب للإمام الصادق ( ع )
ص١٠٧