در كنار تأسيسات فراوان كارگاههاى پارچهبافى دستى كه شامل 90 % تأسيسات توليد پارچه در ايران مىشد ، در ايران بيش از 15 كارخانه بزرگ و مدرن پارچهبافى نخى كه در هركدام بيش از هزار كارگر كار مىكردند ، فعاليت داشتند . همچنين ده كارخانه بزرگ پارچه پشمى نيز در ايران به كار مىپرداخت .
توليد سيمان كه در سال 1962 / 63 - 668 هزار تن بود ، در سال 1974 تقريبا 7 برابر شد ( 000 / 500 / 4 تن ) . قسمت مهمى از نيازمنديهاى ايران از داخل تأمين مىشد .
سيمان ايران به كشورهاى همسايه از قبيل افغانستان ، كويت ، و شيخنشينهاى خليج صادر مىگرديد .
توليد شكر هم افزايش يافت . هماكنون در سرتاسر ايران 30 كارخانه قندسازى مشغول كار است . تقريبا 5 / 4 نيازمندى داخلى شكر ايران را توليدات ملى تأمين مىكند .
در كشور رشتههاى ديگرى از صنايع توليدى وجود دارد : تهيهء مواد غذائى ، اصلاح مواد اوليه كشاورزى ، تنباكو ، محصولات چوبى و مبلسازى ، كاغذسازى و كارتنسازى ، صنعت چاپ و صحافى ، دباغى ، پلاستيكسازى ، تهيه مواد شيميائى ، توليد مصالح ساختمانى و سيليكات ، فلزكارى و غيره از آنجملهاند . اين رشتههاى صنايع هم به اندازه چشمگيرى پيشرفت كردند ، اما در چارچوب صنايع اصلى كشور اهميت چندانى نداشتند .
لازم به يادآورى است كه توليد قالى در ايران اهميت فراوان داشت . قالىهاى ايرانى طبق معمول در زمينه صادراتى كشور جاى اول را داشتند . ارزش قالىهاى صادراتى ايران در سال 1972 / 73 در حدود 76 / 5 ميليارد ريال بود . سهميه صادراتى سال 1973 / 74 قالى ايران 20 % بود اما در آن سال در حدود 18 % كل صادرات ايران قالى بود . براى توليد قالى تقريبا 450 هزار نفر به كار سرگرم بودند كه اكثريت قريب به اتفاق آنها در روستاها مىزيستند ، علاوهبر قالىبافى تا به امروز رشتههاى صنايع دستى ديگرى در حال پيشرفتاند .
رشتههاى صنايع نوين امروزى
رشد توليد صنايع ايران تنها منحصر به رشتههاى قديمى و سنتى نبود ، بلكه صنايع نوينى در ايران پديد آمدند : صنايع پتروشيمى ، مونتاژ اتومبيل ، مونتاژ تراكتور ، فلزكارى ، ماشينسازى ، توليد گاز ، الومينيومسازى از آن جمله بودند .
براى اداره صنايع پتروشيمى ، شركت ملى نفت ايران در پايان 1965 - آغاز 1966 با شركتهاى امريكائى قراردادهائى را منعقد كرد كه مشتركا تأسيسات بزرگ پتروشيمى را