چون باور كردن بايد با معرفت به وظيفه باشد و شك و ترديد در ميان نباشد ، ( 1 ) زيرا با شك و ترديد رغبت و بيم و خضوع و تقرب ميسر نيست چنانچه از مسلط بر عمل و كار از روى يقين ميسر است ، خداى عز و جل هم فرموده است ( 78 سوره 43 ) : « جز كسانى كه گواه بر حق باشند و هم بدانند » گواهى پذيرفته است به خاطر علم بدان ، و اگر از روى علم نباشد پذيرفته نيست ، كسى كه در حال ترديد و ندانسته و بىبصيرت انجام وظيفه كند كارش با خداى جل ذكره باشد اگر خواهد بر او تفضل كند و از او بپذيرد و اگر نه عملش مردود گردد زيرا خدا با او شرط كرده كه وظيفهء لازم را از روى علم و بصيرت و يقين انجام دهد تا در شمار آنها نباشد كه خدايشان چنين وصف كرده است ( 12 سوره 32 ) : « برخى مردمند كه خدا را با ترديد مىپرستند و اگر خوشى بينند بدان دل بندند و اگر دچار فتنه و امتحان شوند رو برگردانند ، دنيا و آخرت آنها در زيان است ، اين است زيان آشكار » . چون ندانسته و با ترديد وارد دين شده ندانسته و با ترديد هم از دين بيرون رود ، عالم معصوم هم فرموده است : « هر كه دانسته به ايمان در آيد در آن بپايد و سودش دهد و هر كه ندانسته در آن در آيد از آن برآيد چنانچه در آن درآيد » . و باز فرمود ( ع ) :
« هر كه دين را از روى قرآن و به دستور سنت پيغمبر خدا برگرفته كوه از جايش برود پيش از آنكه ايمان او برود و هر كه دين را از دهان مردم گرفته همان مردمش از دين برگردانند » . و فرموده است :
« هر كه امر امامت ما را از قرآن نفهمد فتنهها را زير پا نتواند گذاشت » . براى همين است كه بر مردم اين دورهء ما كيشهاى
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 23
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٢٣