و از امير مؤمنانست ( ع ) كه فرمود : مؤمنى احساس ورود مهمان نكند و بدان شاد شود جز كه گناهانش آمرزيده شود و گرچه بر ميان آسمان و زمين باشد ، و از پيغمبر است ( ص ) كه فرمود : مهمان راهنماى بهشت است ، و از امير مؤمنانست كه فرمود : مؤمنى مهمان دوست نباشد جز كه از گورش برخيزد و رويش چون ماه شب چهارده باشد و اهل محشر نگرند و گويند اين جز پيغمبر مرسل نيست ، و فرشتهاى گويد : اين مؤمن مهماندوست است و پذيرائى مهمان و راهى ندارد جز كه به بهشت رود .
پيغمبر ( ص ) فرمود : چون خدا مردمى را دوست دارد به آنها هديهاى دهد ، گفتند آن چه باشد ؟ فرمود : مهمان كه روزى خود آورد و گناهان خاندان را برد .
از پيغمبر است ( ص ) كه مهمان دارى در شب حق واجب بر هر مسلمانست و صبح كه شد خواهد نگهش دارد و خواهد رهاش كند ، هر خانه كه مهمان نيايد فرشتهها در آن نيايند .
و از امام صادق ( ع ) كه مردى نزد پيغمبر ( ص ) آمد و گفت : يا رسول الله در مال حقى جز زكات باشد ؟ فرمود : آرى بر مسلمانست كه گرسنه گدا را سير كند ، و لخت گدا را بپوشاند ، گفت : بيم دارد كه در خواستش دروغ باشد ، فرمود بيم ندارد كه راست باشد ؟ 15 - نوادر راوندى : بسندش تا رسول خدا كه فرمود : مهمان كن به خوراك و نوشاكت كسى را كه دوست دارى براى خدا .
16 - همان : امام صادق از قول پيغمبر ( ص ) فرمود : بركت شتابانتر است بسوى كسى كه اطعام مىكند از كار به كوهان شتر .
17 - كتاب الامامه و التبصره : بسندى تا رسول خدا ( ص ) فرمود : مهمان روزى خود را نزد ميزبان آورد و چون بكوچد همه گناهانشان را برد .
و بسند ديگر فرمود ( ص ) چون در خوراكى چهار خصلت گردانيد كامل گردد : از حلال باشد ، و دستهاى بسيارى بر آن باشند و در آغاز خوردنش نام خدا برند و در انجام سپاس او گويند ، و فرمود : ( ص ) خوشا بر كسى كه شكمش تهى و گرسنه باشد و صبر كند آنانند كسانى كه روز قيامت سير باشند .
باب نود و چهارم كسى كه بشهرى درآيد مهمان برادران خود باشد و در اندازه مهمانى :
1 - علل : بسندش تا رسول خدا ( ص ) كه فرمود : چون كسى در آمد در شهرى مهمان باشد بر هر كه همكيش او است در آن تا از آنها بكوچد ، و نشايد مهمان روزه گيرد مگر به اجازه