و روايت است كه مردى مال بسيار از برادرزاده يتيم خود در دست داشت و چون آن يتيم به بلوغ رسيد مال را درخواست كرد و او بوى نداد و نزد پيغمبر بمرافعه رفتند و آن حضرت امر داد كه مالش را به او بدهد گفت فرمانبر خدا و رسوليم و به خدا پناه بريم از گناه بزرگ و مال را به او داد و پيغمبر ( ص ) فرمود : هر كه بخل نكند و فرمان پروردگارش را ببرد همچنين او از پليدى خود رها شده ( به خانه خدا راه يابد خ ب ) و چون آن جوان مال خود را دريافت كرد در راه خدا خرج كرد و پيغمبر ( ص ) فرمود : ثواب آمد و گناه بجا ماند ، گفته شد چگونه يا رسول الله ؟ فرمود ثواب براى آن پسر آمد و گناهش بريد او بجا ماند ( يعنى پدر بار آن را به گردن كشيد تا مرد ) .
و در حديث ديگر است كه رضايت از ديگريست و رنج به گردن او است .
و از امام رضا پرسيدند كمتر چيزى از خوردن مال يتيم كه بدوزخ برد چه اندازه است فرمود : بيش و كمش يكى است اگر قصد رد ندارد و از آن حضرت است كه در مال يتيم دو كيفر است روشن يكى در دنيا كه در قول خداى تعالى است بايد بترسند كسانى كه بسا فرزندان ناتوانى بجا نهند تا آخر آيه و دومى در كيفر آخرتست در قول خداى تعالى " آنان كه ميخورند اموال يتيمان را تا آخر آيه و از امام صادق روايت است كه در كتاب است كه در مال يتيم و بالش ببازماندههاش برسد و در آخرت هم خودش عذاب كشد .
دعوات راوندى : امير مؤمنان ( ع ) فرمود با بازماندههاى ديگران خوبى كنيد تا در بازماندههاتان خوبى شود .
در نهج هم مانندش آمده و افزوده كه در بازمانده خود مراعات شويد .
و فرموده ( ع ) در وصيت هنگام وفاتش خدا را خدا را در باره يتيمان گرسنه نمانند و در حضور شما از ميان نروند .
بحار الأنوار ( ج 71 و 72 ) ( آداب معاشرت ) ( فارسى ) — صفحة 13
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٣