باب سى و دوم آداب آميزش با نابينايان و زمينگيران و گرفتاران بدردهاى مسرى
قرآن مجيد
آيه ( 61 سوره النور ) بر نابينا تكليفى نيست ، و نه بر لنگ حرجى باشد و نه بر بيمار حرجى است .
اخبار باب
: 1 - امالى صدوق : بسندش تا پيغمبر ( ص ) كه اى امت خدا بيست و چهار خصلت را براى شما بد دارد و شما را از آنها نهى كرده ، و حديث را بدان جا رسانده كه فرمود : براى هر كس بد دارد كه با دچار به خوره سخن گويد جز با فاصله يك ذراع با او و فرمود : از خوره دار بگريز چنان كه از شير گريزى .
( ) 2 - خصال : بسندش مانند آن را آورده گويم : من آن خبر را بتمامى در باب مناهى پيغمبر ( ص ) آوردم .
3 - تفسير على بن ابراهيم : در روايت از امام باقر در تفسير قول خدا نيست بر نابينا حرج و نه بر لنگ حرج و نه بر بيمار حرج آورده كه مردم مدينه پيش از مسلمانى از نابينا و لنگ و بيمار دورى مىكردند و با آنها چيزى نمىخوردند ، انصار سر بلندى و خودخواهى داشتند ، ميگفتند : نابينا خوراك را نبيند و لنگ دست درازى بخوراك نتواند و بيمار به اندازه تندرست نميخورد ، و براى آنها خوراكى در يك گوشه جدا ميكردند ، و بنظرشان هم خوراكى با آنها گناه بود ، و نابينا و بيمار ميگفتند شايد همخورى ما با آنها آزارشان ميدهد