باب يازدهم : فضل دوست ، اندازه دوستى ، آداب آن ، و حقوق آن ، انواع دوستان ، و نهى از خودباختگى ، وضع انس با دوستان .
ميگويم : برخى اخبار اين باب در باب كسانى كه شايسته دوستى باشند آورده شود ( در باب 13 ) .
اخبار باب :
1 - امالى صدوق : بسندش تا كسى كه از امام صادق ( ع ) شنيده كه ميفرمود : دوستى حدودى دارد ، و كسى كه همه آنها را ندارد دوست تمامى نيست ، و هر كس هيچ از آنها را ندارد هيچ دوستش مشمار ، حد يك اينكه نهان و عيانش برايت برابر باشند ، و دوم اينكه : آراستگى تو را آراستگى خودش بداند ، و عيب تو را عيب خودش شمارد ، سوم اينكه مال و مقام او را دگرگون بر تو نسازد چهارم اينكه تا هر جا توان دارد از تو دريغ ندارد پنجم آنكه در بدبختيها تو را وانگذارد .
در خصال : بسندى مانندش آمده : 2 - امالى صدوق : امام صادق به يكى از يارانش فرمود : هر كدام دوستانت سه بار بر تو خشم كرد و در باره تو بد نگفت او را دوست خود بگير .
3 - همان : امام صادق ( ع ) فرمود : اعتماد صد در صد بدوستت مكن ( كه همه كارت را به او واگذارى و همه راز ترا به او بگوئى ) زيرا به زمين خوردن از رهائى سبب مسابقه بطور كلى جبرانى ندارد .