( و حاضران آن مجلس گفتند به خدا آرى ) .
و باز هم ميگويند : نرسانيده بدانها همهء احكامى را كه بدان مكلفشان كرده و نصى صادر نكرده بهمهء آنچه بدان نياز دارند و همهء احكام را نسپرده بحافظانى كه پس از او آيند كه در بارهء آن احكام نگفته بدانها رجوع شود .
و گويند نبودن نص در بسيارى از تكاليف آنان را نيازمند كرده باينكه اعتماد كنند بر گمانها و آراء من درآوردى خودشان و بچسبند باستحان و سليقهء خويش و هوسهاى خود و پندارند كه مىتوانند مقصود خدا را بدر آورند از تشبث به قياس بر اساس علتها و حكمتهاى نامعلوم و غير منصوص با اينكه خدا تعالى ميفرمايد ( آيهء 44 سورهء المائده ) : « و هر كس حكم نكند بدان چه نازل كرده خدا ، پس آنانند همان كافران » .
و ميگويند : ما را رسد كه حكم كنيم در شرع اسلام به آنچه بايست كند قياس ما و اجتهاد ما كه نه نازل است از طرف خدا در قرآن مجيد و نه نصى بر آن وارد است از پيغمبر خدا ( ص ) و اگر طاغوت و شيطان بكوشد در ابطال حق و هلاك كردن خلق نتواند كارى كند جز اينكه حكم كند در شرع اسلام به غير آنچه خدا تعالى نازل كرده و مقرر فرموده و آن را دين سازد كه به ارث رود از گذشته بآينده و مذهبى كند كه دست بدست بگردد و از اين رو دچار اختلاف كلمه شدند و گفتار و عقائد آنها ضد يك ديگر شدند و كسى كه راه درست خواهد از آنان سرگردان شود و دسترسى به حق بر آنها در تنگنا افتاده و چون اتفاق در فهم احكام بر آنها متعذر شده معتقد شدند كه در اختلاف خود به راه درستى رفتهاند و بايد دچار اختلاف باشند .
و اين عجيب است كه خدا تعالى آنان را ( به حساب مسلمانان ) نهى كرده از اختلاف كه فرموده ( آيهء 105 سورهء آل عمران ) : « و نباشيد مانند آنان كه فرقه فرقه شدند و اختلاف كردند » .
و به آنان آموخته كه دين آنها ( كه دين اسلام است ) ، مورد اختلاف نيست
كنز الفوائد ( گنجينه معارف شيعه اماميه ) ( فارسى ) — صفحة 376
مساهمون: أبي الفتح محمد بن علي الكراجكي
ص٣٧٦