باب دهم - انجير
1 - در محاسن ( 553 ) بسندش از ابى جعفر عليه السّلام كه چون پادشاه قبط براى ويران كردن بيت المقدس بيرون شد مردم گرد حزقيل پيغمبر را گرفتند و به دو شكوه كردند ، فرمود : بسا امشب با پروردگارم مناجات كنم و شبانه با پروردگارش در مناجات شد و خدايش وحى كرد من كار شما را بسازم و رفتند و خدا بفرشته هوا وحى كرد كه نفس آنها را بند آورند و همه لشكر قبط مردهاند و بامداد حزقيل پيغمبر بمردم خود گزارش داد و بيرون شدند و ديدند همه مردهاند ، حزقيل خودبين شد و گفت سليمان پيغمبر از من برتر نبود با اين معجزه كه دارم و كبدش زخم شد و آزارش داد و بدرگاه خدا خشوع و تذلّل كرد و بر خاكستر نشست ، و خدايش وحى كرد كه شير انجير را بگير و از برون به سينه خود بمال و چنين كرد و آرام شد .
2 - در محاسن ( 554 ) بسندش از امام رضا عليه السّلام كه انجير گند دهن را ببرد و استخوان را سخت كند و مو را بروياند و درد را ببرد تا آنجا كه با او نيازى بدارو نماند ، فرمود : انجير مانندتر چيزيست به روئيدنى و بهشت و گند دهن را ببرد .
در مكارم : از امام رضا عليه السّلام مانندش آمده ، در كافى ( 6 / 35 ) بسندش آن را آورده تا گفته او - انجير مانندترين چيز بروئيدنى بهشت است و در آنست كه « دهان و استخوان را سخت كند » .
بيان : بسا مانندترى او براى اينست كه در درونش هسته دور انداختنى نيست چنانچه بيايد .
3 - در طب ( 137 ) بسندش از محمّد بن عرفه كه در ايام امام رضا عليه السّلام و مأمون در خراسان بودم و به آن حضرت گفتم : يا بن رسول اللَّه چه گوئى در باره خوردن انجير فرمود : براى قولنج خوبست آن را بخوريد و از امير المؤمنين عليه السّلام كه خوردن انجير را باشيد كه براى قولنج خوبست و كم ماهى بخوريد كه گوشتش تن را بجوشاند و بلغم را فزايد و نفس را تنگ كند ، و هم از امير المؤمنين عليه السّلام است كه